Weddingday

Om 6.45 werd ik wakker en realiseerde ik mijzelf dat het vandaag de grote dag was! Ik sprong uit bed en moest even wennen aan het idee dat ik mij geen zorgen hoefde te maken over mijn haar en make-up. Dit werd vandaag namelijk allemaal verzorgd.

Mijn verdere ochtendritueel was hetzelfde als alle andere keren. Ik smeerde twee beschuitjes met een forse laag boter, en sprenkelde er wat pure hagelslag op. Samen met een glas melk plofte ik op de bank, en at ik rustig mijn beschuitje op. Jan de Hoop vertelde mij de laatste updates van zowel binnen en buiteland gevolgd door het weerbericht. Dit interesseerde mij vandaag meer dan gemiddeld! Het zag er allemaal rooskleurig uit; de zon zou schijnen en de temperatuur kwam uit rond een graad of 20.

Om 8.00 ging de bel en daar stond de kapper op de stoep. Boven werd mijn haar in de krul gezet, en na een half uur kwam ook de visagiste. Nu zaten er twee mensen aan mij te pulken en al snel veranderde ik in een possible bride. Om 9.00 stond de volgende voor de deur; de fotografe. Behendig wisselde ze wat lenzen en begon ze van alles vast te leggen.

Tijd om mijzelf te gaan omkleden! Li assisteerde me bij het insnoeren in het corselet. Ik had dit nog maar net aan of ik hoorde mensen zeggen dat Raul al voor de deur stond. Gelukkig was de chauffeur zo aardig om nog even een rondje met hem te gaan rijden zodat ik de tijd had om m’n jurk aan te doen. Li ritste deze dicht, gevolgd door een reeks aan knoopjes en ook mijn schoenen werden voor mij aangedaan.

Stiekem gluurde ik langs het gordijn en zag ik de bordeauxrode Citroën DS met daarin de bruidegom en het bruidsmeisje zitten. Ik klom langzaam de trap af, en wachtte op het verlossende geluid van de deurbel. Deze kwam al snel, en daar stond hij dan! We poseerden hier en daar voor menig camera, en ook Zoë mocht niet ontbreken op de foto’s. We stapten samen de DS in en gingen op weg naar de fotolocatie.

Hoewel het nog aardig koud was zo vroeg in de ochtend was het weer echt formidabel. Daar had de nieuwslezer vanochtend niets over gelogen. Binnen in het Land van Belofte (de naam van de locatie voor de foto’s) stond de open haard aan en knisperde het hout gezellig. De fotograaf werd enthousiast en leidde ons handig door de fotoshoot heen.  Ook buiten waren er genoeg plekjes om op de gevoelige plaat vast te leggen, en na iets minder dan 2 uur waren we allemaal tevreden over de kiekjes die gemaakt waren.

Onze lichamen hadden alle energie van het ontbijt al weer opgemaakt dus werd het tijd voor een broodje. Thuis stonden tante Cora en Adrie druk te smeren en te beleggen. Het huis was inmiddels vol met daggasten die ons allemaal even bewonderden.

Omdat de ceremoniemeesters nog het één en ander door gingen spreken waar wij niets van mochten weten gingen we samen met de chauffeur en fotograaf op pad om nog wat foto’s te maken met Zoë. Ze luisterde formidabel, dus al snel konden we de warme auto weer in om onze (korte) reis naar het kieine kerkje waar de burgerlijke huwelijksvoltrekking plaats ging vinden, voort te zetten.

Daar stonden twee hagen van mensen ons op te wachten. We werden hartelijk ontvangen door de ambtenaar van burgerlijke stand; Patricia Livingstone. We namen het één en ander nog even door, en toen alle gasten een plekje hadden gevonden was het onze beurt om naar binnen te gaan.

Patricia vertelde het één en ander van onze voorgeschiedenis en ging daarna gelukkig snel over tot het officiële gedeelte. Na het bekende riedeltje van ‘Do you, Maria Lijntje Lindhout….’ Antwoordden we beide met een volmondig ‘Yes i do!’ Patricia zei nu de magische woorden ‘You may kiss the bride’ en onder luid applaus feliciteerden wij elkaar.

Luna kwam met een mandje aangelopen met daarin de ringen. Ze vond het blijkbaar niet interessant genoeg, en zetten het mandje voor ons neer. We haalden het rode doosje met duifjes erbovenop eruit en daar lagen 2 gouden ringen in. Soepel deden we ze bij elkaar om de ringvinger. Hierna kwam het zandritueel. We hadden beide een karaf met zand. Raul één met wit zand en in mijn karaf zat grijs zand. Dit zand staat voor twee mensen, allebei anders. Nu moesten we samen om en om het zand in een andere lege karaf gieten. Dit met betekenis, dat twee mensen nu samen één werden. Naast het feit dat het gewoon een enorm mooie betekenis heeft, vonden we het ook een leuk decoratiestuk voor in ons huis, om zo altijd terug te kunnen denken aan deze belangrijke dag.

Tijd voor de handtekeningen; eerst het bruidspaar en daarna kwamen Pa, Ma, Arie en Lianne aan de beurt. Gelukkig werkte iedereen mee en zette braaf hun krabbeltjes. We namen alle felicitaties in ontvangst en hierna liepen we naar buiten waar de gasten al stonden te wachten. Ome Jaap stond al klaar met twee hagelwitte duiven, en duwde deze ons in onze handen. We gaven ze beide een kus op hun koppie en na een 3-2-1- countdown lieten we ze los de weide wereld in!

Op naar de volgende aangelegenheid; de kerk. Bij aankomst stonden er al flink wat mensen ons op te wachten. De bruidegom gedroeg zich als een gentleman en opende mijn deur waarna ik wat hulp kreeg bij het uitstappen. Ik kan je verzekeren; het is een hele klus om met zo’n jurk in en uit een auto te komen. Alles verliep precies volgens planning en we waren dan ook iets te vroeg bij de kerk. Al snel kwam de dominee en mochten we met hem mee naar de consistorie om de laatste voorbereidingen te doen. Raul liep samen met de dominee en twee kerkeraadsleden naar voren waarna ik samen met mijn vader het lange pad af liep. Vooraan gaf hij mijn hand aan Raul, waar hij gevraagd werd goed voor me te zorgen.

We namen plaats op de twee stoelen vooraan en de dienst begon. De dominee vertelde over de tekst die wij op de trouwkaart hadden staan en legde dit allemaal piekfijn uit. Hierna werd ons verzocht om op te staan, en elkaar de rechterhand te geven. De dominee stelden ons de vragen en we antwoorden beiden wederom met ‘Ja’. We knielden neer en tijdens de Psalm die gezongen werd kregen we de zegen.

Toen we vervolgens de kerk uitliepen stond iedereen met een witte ballon te wachten en werden losgelaten toen wij langs liepen. Een prachtig gezicht! Helaas kwamen er enkele onverwachte druppels naar beneden en snel liep ik naar de auto om mijn haar te redden van een mogelijke ondergang.

Omdat de officiële delen nu achter de rug waren konden we wat relaxter worden. We reden naar de strandgaper waar we een verkoelend drankje namen en even lekker konden zitten. Ik schopten m’n niet zo comfortabele schoenen uit,  en wachtte tot het volgende hoogtepunt zich aandiende; het aansnijden van de taart! De ober kwam met een karretje aangereden en daarboven op stond het stukje kunst. Echt enorm mooi gemaakt, met allerlei versierseltjes. Samen pakten we het mes en sneden we het eerst stukje taart af. Heerlijk cliché gaven we elkaar het eerste hapje taart die fantastisch smaakte!

Na de taart en een flink glas wijn mochten we naar de eetzaal boven. Als voorgerecht kon men kiezen uit ossenhaas Carpaccio of een trio van vis. Het hoofdgerecht bestond uit biefstuk in stroganoffsaus of een stuk gebakken zalm met hollandaisesaus. Als nagerecht werd er een wentelteefje van Fries suikerbrood geserveerd met ijs, vanillesaus, slagroom en chocolade. Allemaal enorm lekker, maar wat zat ik vol zeg! Ik heb het niet eens op kunnen eten anders was ik uit mijn jurk gescheurd. Tijdens het eten kregen we nog een geweldige verrassing. Nikos had een videoboodschap ingesproken met daarop de felicitaties voor ons. Omdat hij er niet bij kon zijn was dit zo ontzettend leuk! Hadden we beide echt niet verwacht!

Omdat het eten iets was uitgelopen waren er al enkele gasten beneden. We trokken een sprintje en gingen op onze plek staan om de felicitaties te ontvangen. Al snel stroomde de hele Strandgaper vol met mensen en was iedereen voorzien van een hapje en een drankje. Het Griekse bandje maakten muziek met de bouzouki en de xylofoon.

Toen de receptie voorbij was werd ons verzocht plaats te nemen op de bank in het zaaltje. Er kwamen vier paren de dansvloer op met maskers gemaakt van mijn oude pasfoto’s en van meer recentere foto’s van Raul. Met z’n allen maakten ze de dansvloer onveilig en werd er in de maat een openingsdans gedaan voor de feestavond. Ik heb echt enorm gelachen om al die achterlijke maskers en hoe Erwin van 2 meter een pirouetje maakte met Wouter als danspartner.

Hierna kwam het twaalf maanden spel. Ik mocht 6 gasten uitzoeken en ditzelfde gold voor Raul. Uiteindelijk stonden er 12 geselecteerde mensen die allerlei opdrachten moesten doen. Degene die afviel tijdens één van de 12 rondes kreeg een opdracht mee. Voor elke maand een opdracht, met daarin een soort van cadeau voor ons. Zo moet mijn moeder ons met kerst een kerstboom geven en helpen optuigen, helpt Dorien mij met de grote schoonmaak in de lente en moet Kees een cocktailparty organiseren in de zomer.

Dit werd opgevolgd door een traditionele Roemeense dans; de Hora! De mannen vormden een grote ring met daarin een kleinere ringen met vrouwen die tegen de klok in dansten en de mannen met de klok mee.  Opeens werd onze prachtige dans verstoord toen de lichten uitgingen en er 3 mannen binnen kwamen met pistolen en panty’s over hun hoofd. Ze grepen Raul beet en namen hem mee, waarna hij terug werd gebracht op een stoel; vastgebonden en wel. Deze traditie is in Roemenië net andersom, daar wordt de bruid gestolen. Nu was het aan mij om 5 van de 9 vragen goed te beantwoorden. Alle vragen gingen over Roemenië en de eerste vraag had ik al fout. Als straf moest ik een glas Palinka drinken, een goor enorm sterk goedje uit Roemenië. Gelukkig had ik er snel 3 goed, en na nog één foute had ik weer twee goede en mocht Raul bevrijd worden vanuit zijn benarde situatie.

Als laatste was Li d’r kunstje aan de beurt. Zij had een filmpje gemaakt met daarin onze voorgeschiedenis. Oude foto’s kwamen voorbij en alle herinneringen kwamen weer naar boven.

Nu was het weer tijd voor de band. Ze zetten hun beste beentjes voor en daar kwam de Sirtaki! We dansten alsof ons leven er van af hing, en na de Sirtaki kwamen er nog tal van andere liedjes waarop gedanst moest worden. Echt enorm gezellig was het!

Het einde kwam in zicht, en als laatste hadden mijn vader en moeder twee lampionnen die aangestoken moesten worden en de lucht ingingen in het donker. Dankzij de sterke wind lukte het niet direct, maar toen ze eenmaal de lucht in waren was het een prachtig gezicht.

De gasten gingen allemaal één voor één naar huis en toen was het ook voor ons tijd om afscheid te nemen. Enorm moe maar nog meer voldaan strompelden we naar de auto, waar we naar huis reden. Raul kon nog net de energie opbrengen om mij op te tillen en mij over de drempel naar binnen te brengen…

Het was echt een geweldige dag en dit zullen we dan ook nooit en te nimmer vergeten. Nogmaals bedankt voor iedereen die ook maar iets heeft bijgedragen om deze dag zo ontzettend mooi te maken! En in het  bijzonder bedankt voor de ceremoniemeesters Anne en Esmee die alles zo fantastisch hebben geregeld, zonder ook maar één keer te klagen als ik weer een controlerend SMSje stuurde. Hoewel Li geen ceremoniemeester was tel ik d’r ook toch een beetje bij. Ook zonder deze dame was de dag niet zo mooi geweest als dat deze nu was! BEDANKT!

p.s. foto’s komen z.s.m.

post bottom


Posted in DAILY | September 18th, 2011 comment

Bachelorette for a day

Nietsvermoedend liep ik na een rondleiding door het huis met Esmee de trap af. Ik liep de al openstaande deur door en daar zaten al mijn fabuleuze vrindinnetjes! Het bleek partytime te zijn, en ik moest er aan geloven; mijn vrijgezellenfeest!

Met deze geweldige kleding mocht ik de hele dag de straat op. Ain’t that pretty! Al snel werd het mij duidelijk gemaakt dat het thema van vandaag ‘ survivor ‘  was en vandaar dat ook iedereen zichzelf had versierd met linten en banden van camouflerende stof. Ook ik moest dit toevoegen aan mijn al heel bijzondere outfit en zo werd ik al snel een kickass bruid!

We gingen op pad met voor mij nog een onbekende bestemming. We stopten uiteindelijk op een soort van industrieterrein bij een partylocatie. Je kon er duizenden dingen doen, dus voor mij was nog maar de vraag wat er uiteindelijk op het menu stond. Na een heerlijk drankje gedaan te hebben in de te hete kantine werden we opgehaald door een norse jongeman die ons naar een donkere kamer leidde. We mochten de Lara Croft in ons gaan zoeken, en onszelf op de meest onmogelijke manieren door laserstralen zien te wurmen. Kruipend, springend en gillend is het ons team 1 keer gelukt om aan de overkant te komen. Helaas was het andere team iets georganiseerder, en die kwamen 2 keer bij de goudstaven aan.

Het volgende spel kwam al snel na onze acrobatische bewegingen. Bezweet en wel liepen we naar de lasershooting. Dit spel was echt awesome! Wederom waren we verdeeld in twee teams en moesten we elkaar neer zien te schieten in een gangenstelsel waar je U tegen zegt. Skeletten groeten je halverwege waarna je ineens in een doodlopende cel terecht komt. Briljant, briljant.

Maar dit was nog niet alles! Als klap op de vuurpijl gingen we het hilarische sumoworstellen uitproberen. Ik als bachelorette mocht mezelf (met wat hulp) als eerst in het obesitaspak hijsen. Iets waar menig persoon smakelijk om heeft zitten lachen. Dit lacheffect werd alleen nog maar verhoogd doen ik tegen Dorien mocht gaan vechten. Nadat ik de drie rondes gewonnen had mocht ik een ‘ vreugdessprong ‘ op haar maken. Al waren onze sluitspieren niet zo goed getraind, ben ik bang dat er gedweild kon worden….

Om het af te leren deden we nog een spelletjes lasershooting en vervolgens genoten van een ijskoud (en bovendien welverdiend) drankje om ons voor te bereiden op de volgende locatie. Hoe verrassend maar hoe heerlijk was het dat we naar mijn favoriete Griekse restaurant Delphi gingen. We bestelden maar raak, en genoten van elk levensmiddel wat ook maar een vleugje Grieks had.

Na een aantal uur eten, drinken en uitbuiken besloten we de terrasjes op te gaan zoeken. In eerste instantie vonden we geen zitplaatsen maar al snel kwam er een blondine naar ons toe met het verzoek of we anders bij haar aan de tafel wilden komen zitten. Onze voeten waren inmiddels meer dan gepijnigd door alle rare fratsen die we tijdens de survival hadden uitgehaald en een stoel was meer dan welkom. We streken neer, en bestelden onze eerste mojito. De vrouw genaamd Inge was wat aan de aparte kant, en werd emotioneel dat zij bij mijn vrijgezellenfeest aanwezig kon zijn. Ja…

We genoten nog volop van de drankjes en onzin praat. Maar aan alles komt een einde, en ook aan deze fabeltastische avond. Voordat het onweer en de regen losbarsten waren wij droog en wel thuis. Ik nam voor de laatste keer (met wat moeite qua coördinatie) een aanloop, en dook met een vaart zo m’n bed in waar ik de eerst komende uren als een ronkende oude man met overgewicht heb gesnurkt.

 

 

post bottom


Posted in DAILY | September 4th, 2011 comment