Palenque & Misol Ha

Inmiddels heb ik een vast ritme gekregen hier. Ik word ‘s ochtends rond een uur of 5.30 wakker en dan zet ik de TV aan. Allereerst komt Friends, gevolgd door Dawson’s Creek en als laatst Mercy. Tegen die tijd is mijn wederhelft ook weer op aarde, en kan ik me gaan voorbereiden op het ontbijt. Dit keer zag ik waarom het hier een vijf sterren hotel is (Mexicaanse sterren dan): het ontbijt is hier namelijk formidabel! Alles wat mijn hartje begeert lag er. Het was verrukkelijk, vooral het fruit is hier zo lekker zoet en sappig.

Met dikke buiken propten we onszelf in de auto en reden we richting de Zona Archeologica voor een cultuur-dagje. Dit is de Maya-plek van Palenque. We reden de jungle in en stapten bij een parkeerplaats uit waar we direct werden belaagd door mannen die op onze auto wilden passen tegen betaling. We wimpelden ze af, maar de volgende verkocht zichzelf als tourguide. Op een drafje gingen we naar de ingang om van deze mensen verlost te zijn. De tempels waren wederom prachtig! Omringd door het dichte woud stonden afwisselend grote en kleine gebouwen die zo’n 600 jaar na Christus gebouwd zijn. Het was 10.00 in de ochtend maar de 30 graden was al gepasseerd. Elke trede die we namen op de tempels koste een litertje zweet en als er ergens een puntje schaduw te zien was stonden wij daar in.

Uit het bos hoorden we plotseling allemaal gekrijs wat waarschijnlijk wat vechtende brulapen waren. Je hoort hier echt rare geluiden uit de bossen komen, van apen tot rare vogels en nog meer herrie wat ik niet thuis kan brengen, ik heb geen idee wat voor dieren het allemaal zijn. Toen we alles af hadden gelopen was het tijd om de airco op te zoeken in de auto.

In ons Lonely Planet boek had ik gelezen dat er ook ergens een enorme waterval moest zijn. Over slingerende wegen door de mooie groene heuvels kwamen we uit in een bescherm gebied. Toen we de auto uitstapten hoorden we het geraas van het vallende water al. Bizar mooi! Het water kwam van zo’n 30 meter hoogte naar beneden in het midden van de jungle. Dit was echt zo absurd mooi. Via een trappetje konden we ook achter de waterval waar we zijknat vandaan kwamen. Wat ontzettend mooi hier.  We kochten een kokosnoot voor 40 cent en genoten samen nog even van het uitzicht onder het genot van verse kokosmelk, voor we terug gingen naar het hotel. Onderweg stopten we nog even bij een grill voor een lekker kippetje en daarna was het relaxing time!

We doken oververhit het zwembad in en koelden eindelijk wat af. Het is hier zo klef heet, niet te vergelijken met Europa. In de schaduw las ik mijn boek, keek ik naar de rondrennende leguanen en genoot ik van het ritselende geluid van de palmbladeren. Heerlijk! Helaas voelde ik dat ik zelfs in de schaduw verbrande, dus werd het tijd om  naar binnen te gaan. Nu ben ik zo rood als een kreeft, en ik heb geen eens voluit in de zon gezeten. Zo snel gaat dat dus hier. Nu lekker TV kijken en de route plannen voor morgen!

 

post bottom


Posted in TRAVEL | January 30th, 2012 2 comments

On our way to Palenque

In de vroege ochtendzon liepen we naar de auto voor het vertrek richting Palenque. Het was weer tijd om te tanken, en we vroegen meteen de weg naar Chompoton. Inmiddels weten we dat we de routebeschrijvingen van de reisorganisatie niet altijd helemaal kunnen vertrouwen, en vragen aan een local is altijd handig.

In de groene heuvels werden we ineens staande gehouden door de policia municipale die hier regelmatig controles uitvoeren. Zorgvuldig werd de auto van voor tot achter geïnspecteerd, hij wierp een zorgvuldige blik op het kenteken en vroeg vervolgens met zijn blik op onweer om onze paspoorten. Ik gaf ze aan de beste man, en toen ze zagen dat ik uit ‘Olanda’  kwam was het al snel goed. We mochten doorrijden! Toch is er menig druppel zweet mijn oksel ontglipt tijdens dit hele gebeuren. We horen hier rare verhalen over dat de politie stiekem drugs in je tassen verstopt en daarna geld vraagt om net te doen alsof ze het niet hebben gezien.

Na wat mooie slingerende wegen kwamen we weer aan bij de Atlantische Oceaan. Dit keer heeft’ie een mooie blauwe kleur. We passeerden diverse vissersdorpje, en de pelikanen vlogen ons om de oren. Af en toe dook er eentje met een bloedgang de zee in, om vervolgens op een houten paal te genieten van zijn verse visje. Op elke hoek staat hier een houten hutje dat een cocktailbar voor moet stellen, en de meest aparte fruitsoorten kan je hier zo langs de weg voor een habbekrats kopen zonder je auto uit te hoeven stappen.

Helaas moesten we gedag zeggen tegen de oceaan, want we gingen het binnenland in richting Villahermosa. Een geweldig leuke rit over niet al te beste wegen. De ranches waren ontelbaar, en we reden van het ene cowboydorpje naar het andere. Zo apart om een echte Mexicaan te zien die op een wild paard zonder zadel zit met voorop een kind van nog geen eens een jaar. Dat gaat hier dus gewoon zo, ze leven hier dichtbij de natuur. Het leek soms wel een film als je zo’n cowboy zag gaan. Geweldig!

Onze magen begonnen weer te rommelen en we besloten op zoek te gaan naar een plekje om wat te eten. Dat was niet heel erg moeilijk. In elk dorp vindt je hier wel een vrouw met een barbecue dus zo ook hier. We stopten bij een goed geurende grill waar een dikke vrouw haar kippenpoten nog eens omdraaide. Ze veegde de torren van de tafel en zei dat we konden gaan zitten. Ze liet ons persoonlijk onze eigen kippenpoot uitkiezen, en nadat we de keuze gemaakt hadden kregen we een bord vol met de desbetreffende kippenpoot, bonen, rijst en allerlei hete sausjes. De enige drank die mw. had was Pepsi dus besloten we dat dan maar te nemen. Voor maar liefst 2,- euro per persoon aten we hier ons helemaal barstens vol aan deze heerlijkheden.

Inmiddels zaten we al een tijdje op een saaie lange weg, en deze werd ook vervolgd na onze maaltijd. Na 130km bogen we dan eindelijk af de bossen in richting Palenque. In de verte zagen we hoge bergen die fluweelgroen leken door de enorme massa aan begroeiing. Uiteindelijk kwamen we door het dorp in ons hotel terecht. Werkelijk een prachtig complex met een enorm mooie exotische tuin. Het heeft een zwembad, hangmatten (die we natuurlijk al hebben uitgeprobeerd!), fantastische verse jus d’ orange en gaat u maar door. Een fijn plekje dus, zo omgeven door de wildernis van zuidelijk Mexico.

Bij binnenkomst werden we al verblijd door een heerlijke cocoscocktail. De rest van de dag brachten we slingerend in de hangmat door, genietend van de aangename temperatuur (in de schaduw dan, want in de zon was het ontzettend heet). ‘s Avonds liepen we nog even dorp in. Het is hier niet heel erg toeristisch gericht dus ploften we maar neer bij een gammel tentje en bestelden we wat onbekends van de kaart. Iets in het Engels was er niet. Uiteindelijk kreeg ik een soort stoofpotje van rundvlees met allerlei groenten en rijst. Het smaakte me prima, en we liepen nog wat over het centrale plein, waar (wederom) een feest gaande was. We treffen het wel iedere dag zeg, overal waar we komen is een feest gaande. Ditmaal was het plein bedekt met diverse kraampjes van snoepgoed tot traditionele kleding. We twijfelden tussen een gezoete maïskolf of gewoon een bakje ijs. Het werd het laatste maar de smaak liet helaas wat te wensen over. Langzaam wandelde we in het donker terug naar ons hotel. Moe maar zeker ook voldaan.

post bottom


Posted in TRAVEL | January 27th, 2012 comment

Lost in the Mayajungle

Om 7.30 waren we al op zoek naar de uitgang van dit doolhof van straatjes in Merida. Gelukkig reden we alles in 1 keer goed, en gooiden we de tank vol voordat we de beschaving uitreden. Omdat we zo vroeg waren vertrokken hadden we nog niet ontbeten, in de hoop onderweg wat tegen te komen. Allereerst kwamen we door een dorp Uman maar hier was geen cafetaria geopend dus reden we verder. Steeds verder van de bewoonde wereld en steeds meer de wildernis in. Na een aardig tijdje kwamen we bij een hotel aan, en onze magen maakten een vreugdesprongetje. Helaas kwam er een man met een pick up naar ons toe om te vertellen dat dit een verlaten hotel was. Inderdaad, zo zag het er ook wel een beetje uit.. Het hotel dat de man aanraadde was een kilometer verder, maar deze was gesloten tot 10.30.

Uiteindelijk zagen we in de verte een mooi gebouw staan dat op een hotel leek. Dit was het ook en bij de vraag of we konden ontbijten werden we meteen naar onze tafel geleid. Een ontbijt dat alle andere ontbijten overbodig maakt. Verse meloen, mango, sinaasappelsap, ananasjam, pannenkoekjes, koffie, ei, croissaintjes name it they had it! Ik at tot ik niet meer kon, en ook Raul hield zich niet in. Vol en meer dan voldaan strompelden we terug naar de auto. We reden verder op de Route Puuc. Aan onze linkerzijde doemde ineens een enorme tempel op; Kabah! Door ons vroege vertrek waren we dit maal de enige op het terrein en dat was heerlijk. Hoewel dit een kleinere Maya-tempel is vond ik deze meer indrukwekkend dan Chichen Itza. Deze is niet overhyped, en hier konden we de tempel zelfs oplopen. Oude Mayabeelden stonden bovenop de oude gebouwen verspreid door de opening in de jungle. Met z’n tweëen liepen we alle tempels langs en voor onze voeten schoten de leguanen weg om zich te verstoppen voor deze menselijke wezens. Helaas zagen we dat er een bus met Chinezen aankwam dus was het voor ons tijd om te vertrekken.

De Route Puuc vervolgden we en zo kwamen we langs Lambda en allerlei andere bezienswaardigheden. De borden met daarop het vervolg van de route waren inmiddels alweer verdwenen en we reden als maar verder de jungle in. Ik begon te twijfelen; dit kon toch niet goed zijn? Nergens waren levende wezens te bekennen tot we eindelijk een typisch verlaten Mexicaans dorpje tegenkwamen. Of het uberhaupt een naam had weet ik niet, er stond weer eens geen bord. In de schaduw van een palmboom zat een oude vrouw haar fruit te schillen. Ze staakte haar bezigheden even en keek verdwaasd op om te zien wat er langsreed. Verderop zagen we een jongeman en we vroegen aan hem of dit de weg was naar Campeche. Helemaal terug was zijn antwoord. De hele slingerende jungleweg hadden we dus voor niets gereden. Gelukkig vonden we aan het einde van deze weg wel weer een bord en konden we onze route vervolgen.

In Hopelchen kwam het volgende obstakel. Eigenlijk gaat dit in ieder dorp waar we doorreden zo. Je rijd het dorp in, de borden verdwijnen en overal is eenrichtingsverkeer. Na drie keer vragen (wat ben ik blij dat Raul wat Spaans spreekt, want Engels hoef je in deze gehuchten niet te verwachten.) kwamen we weer op de goede weg en trapten we het gaspedaal wat dieper in.

Rond een uur of 14.00 arriveerden we in Hotel America in Campeche aan de Golf van Mexico. Een leuk hotel, met een gezellige binnenplaats. Om ons heen zitten genoeg eettentjes en daar maakten we meteen gretig gebruik van. Een gegrilde burger en kip met rijst verder liepen we naar de oceaan. Deze heeft ongeveer dezelfde kleur als onze vertrouwde Noordzee.

We slenterden nog wat door de nauwe straatjes met gekleurde huisjes en baanden ons terug naar het hotel voor een relaxmoment. Dit duurde niet lang want direct onder ons balkonnetje is een feest gaande. Ik heb even op het balkon zitten kijken, en de jazzmuziek knalt uit de speakers en ook de man die de microfoon binnen handbereik heeft laat deze niet ongebruikt. Volgens mij is dit het 3-koningen feest, want verderop zagen we drie verklede mensen als koningen. Erg leuk om te zien, maar dankzij onze niet sluitbare deuren wel erg luidruchtig.

post bottom


Posted in TRAVEL | January 25th, 2012 comment

Full day in Merida

Om 7.00 in de ochtend zaten we al in Cafetaria ‘pop’ om de hoek tussen de locals te ontbijten. In het hotel ontbijten kon uiteraard ook, maar we wilden wat van de stad zien vandaag. Met volle magen slenterden we wat door de stad, en kwamen we bij Plaza Grande. Een mooi ruim plein met een erg fraaie tuin en daaromheen allerlei winkeltjes en restaurantjes. In de ochtendzon genoten van het Mexicaanse dagelijkse leven. Het blijft toch heerlijk he, dat mensen kijken!

Te voet liepen we het hele centrum van Merida door. Af en toe daalden we weer neer op een bankje in de schaduw van een palmboom om vervolgens naar een cafe te gaan voor een lekkere mocca frappe. De hitte was inmiddels in de zon onhoudbaar geworden, en ook de uitlaatgassen die in de nauwe straatjes blijven hangen was niet erg bevorderlijk voor de gezondheid. Volgens mij heeft meer dan de helft van de auto’s geen roetfilter of iets wat er op lijkt, want het meurt hier waanzinnig. Hierdoor werden we gedwongen ons even terug te trekken in het hotel, dit ligt gelukkig aan een iets rustigere straat. We soesden wat op de ligbedjes aan het zwembad. Helaas hebben de muskito’s mij ook in Mexico gelokaliseerd en ben ik weer trotse eigenaar van een aantal rode kriebelende bulten. En jeuken dat ze doen!

S’avonds zou er een groot feest zijn in het centrum omdat de stad zoveel jaar bestaat. Volgens een barman zou dit om 17.00 beginnen op een plein bij ons om de hoek. Om 18.00 streken we neer bij een restaurantje gelegen aan het plein. Er waren wel wat voorbereidingen bezig, en er liepen ook wat mensen in kostuum maar voor de rest was er weinig actie.

Toen we om 20.00 nog steeds geen beweging zagen besloten we maar weer een rondje te gaan wandelen en uiteindelijk slenterden we naar ons hotel. Toen ik eindelijk in mijn bed lag hoorde ik dan toch de start van de trommels…. Dus toch feest.

post bottom


Posted in TRAVEL | January 24th, 2012 1 comment

First goal; Merida

Om 4.00 gingen allebei onze ogen weer open want helemaal gewend aan de Mexicaanse tijd waren we nog niet. Stipt 7.00 zaten we aan het ontbijt waar ik wat scrambled eggs op wilde scheppen. Er kwam linea recta een ober aangelopen. Zijn worsterige vingertje wees begerig naar het glazen potje met daarop het woord ‘tips’. Hij knikte even met zijn hoofd waaronder geen nek zichtbaar was, om te controleren of ik het had begrepen en vervolgde zijn pad om de toast bij te vullen. Ik stond even perplex, maar blijkbaar gaat dat hier dus zo. Ik had al gelezen dat veel mensen hier ‘leven’ van de fooien…

Na het ontbijt checkten we uit en reden we voor het eerst in het licht door Cancun. Van de reisorganisatie hadden we een globale routebeschrijving gekregen maar alles was in grote lijnen. Het meeste mochten we dus zelf uit zoeken. We kwamen erachter dat de Mexicanen niet heel veel tijd besteden aan wegbewijzering. Maarliefst 1 keer kwamen we het bord ‘Merida’ tegen en daarna zagen we het een aantal kilometer niet meer. Ik spotte een politiewagen dus besloot de gok te wagen en te informeren of we goed reden. Toen ik naast ze stopte en de AK47 in hun handen zag zei m’n gevoel gas erop en weg wezen, maar ik besloot mijn raampje naar beneden te draaien en vroeg vriendelijk; ‘Senor! Merida?’. Met zijn norse blik onveranderd wees hij recht voor zich uit. ‘Gracias!’ antwoordde ik overdreven aardig en we reden ons aan de regels houdend verder naar de tolweg (ook wel de cuota genoemd). Hier trapten we het gas dan wel weer even flink in, want er stond 350 kilometer op het programma.

Bij Valladolid gingen we van de snelweg af en bezochten we het stadje even. We wilden wat gaan eten, en de concurerende tentjes probeerden elkaar te overschreeuwen om ons binnen te halen. Het maakte de keus wat moeilijker, want ze willen allemaal zo ontzettend graag dat je bij hun komt zitten. Uiteindelijk streken we neer bij nummer 1, waar we zelf onze bon in moesten vullen en het eten aan de balie op moesten halen. Een aparte gewaarwording, maar het smaakte verder prima. Even wennen dat hier nergens brood bij geserveerd wordt, maar overal krijg je tortilla’s bij.

Door naar Chichen Itza. Dit is een van de oudste en best bewaarde tempels van de Maya’s. Er stond een belachelijk lange rij en in een brandende zon droop het zweet van me af. Dit keer moesten we twee kaartjes kopen, 1 als entree en nog 1 voor het behoud van het gebied. Eenmaal binnen was het allemaal prachtig! Het gebied was geheel bedekt met oude ruines, maar de grote piramide was wel erg mooi. Hoewel het erg druk was merkte je dat niet zo erg omdat het best een groot gebied is dat bedekt wordt door archeologische bezienswaardigheden. Nadat we alles hadden gezien liepen we terug naar de auto en konden we verder.

We besloten niet meer over de tolweg te gaan maar de ‘libre’ te nemen. Hier reden we door allerlei typisch Mexicaanse dorpjes. Je waant je echt in een totaal andere wereld als in het commerciële Cancun. De huisjes zijn gemaakt van hout, bamboe en bananenbladeren of er liggen golfplaten die als dak fungeren. Erg apart, maar wel heel interessant om te zien. In zo’n dorpje zagen we een bordje voor een cenote, dit is een ondergronds meer. We besloten de afslag te nemen en via een zandweggetje kwamen we bij een vrolijke jongen aan die ons verwelkomde. We daalden het donkere gladde trappetje af de grot in. Beneden aangekomen kwamen we in een kleffe ruimte terecht met een helder meer en overal waar je keek zag je stalagmieten. Je zou ook kunnen zwemmen in dit meer, maar omdat de elektriciteitssnoeren een aantal centimeters boven het water hingen om de ruimte van licht te voorzien durfde ik geen bommetje te maken.  Na een licht voetenbadje besloten we de drogere lucht weer op te zoeken want de luchtvochtigheid in zo’n cenote is waanzinnig hoog.

Onze reis werd vervolgd naar Merida waar ons een labyrint van straatjes stond te wachten. Overal in deze stad is eenrichtingsverkeer dus je moet goed uitkijken hoe je naar je hotel wilt rijden. Gelukkig had ik de kaart van te voren goed bestudeerd en al snel vonden we ‘Calle 59’ de straat van ons hotel. We stopten bij een prachtig pand met Romeinse zuilen. Ik begon te twijfelen, is dit echt ons hotel? De naam, straat en nummer klopte dus het moest wel goed wezen. Het hotel zelf is werkelijk prachtig, en rustgevend in het midden van de stad. De lobby en het restaurant zitten allemaal in een oud gerestaureerd gebouw, maar de kamers waren aangebouwd en waren een stuk minder charmant. Wel van alle gemakken voorzien; 2 grote bedden, mooie badkamer, airconditioning, flatscreen en zelfs een levensgrote pas-spiegel.

Gelukkig ligt het hotel in het midden van het centrum en konden we lopend het gezellige centrum in. Bij een gezellig terras streken we neer en bestelden we beide een kipgerecht. Als voorafje krijg je hier bijna overal nacho-chips met een salsa en/of dipje. Waar we nu wel achter zijn is dat de salsa enorm pittig is met kilo’s pepers, maar wel erg smakelijk (bij een klein schepje). Terug in het hotel keken we naar Animal Planet met een Spaans sprekende Bear Grylls, helaas, ook hier doen ze aan nasynchronisatie.

post bottom


Posted in TRAVEL | January 23rd, 2012 2 comments