Video; Magic of Mexico

post bottom


Posted in TRAVEL | February 10th, 2012 2 comments

Isla de Mujeres

We hadden geen winderigere dag uit kunnen kiezen. De boot slingerde heen en weer op de woeste zee. Golven sloegen wild tegen de ramen, en mijn teleurstelling van zo even dat het (open) bovendek vol was verdween als sneeuw voor de zon. Na een optreden van een Mexicaan met een gitaar konden we aan wal. In eerste instantie hadden we het geniale idee om met de fiets het eiland rond te gaan, maar omdat we voor 50 peso’s (zo’n 3 euro) meer een scooter konden krijgen was de keus snel gemaakt. Veel mensen gebruiken hier een golfkarretje om zich voort te bewegen. Gezien het eiland niet erg groot is (zo’n 8 km lang en 500 meter breed) is dit een voordelige oplossing.

Raul zat ditmaal achter het stuur en ik genoot van het zonnetje achterop. Voor we het wisten waren we aan de andere kant van het eiland. Onderweg kwamen we allerlei prachtige uitzichtpunten en strandjes tegen. Eentje zelfs helemaal voor ons alleen! Fantastisch!

De westkust van het eiland is stukken ruiger, en enorme golven sloegen tegen de rotsachtige kust kapot. Hier rondom het eiland zwemmen dolfijnen en schildpadden, helaas zie je deze meestal in de zomer. Ergens in een achteraf straatje stopten we voor het eten. Helaas duurde het errrrg lang voor we het eten op tafel kregen (ongeveer een uur) en toen we het eenmaal kregen was het maar voor 1 persoon. Gezien we niet nog een keer zo lang wilden wachten, lieten we het maar zo en deelden we het maal. Gelukkig was de smaak van de gegrilde kip wel heel lekker, dat maakte al een hoop goed.

We reden het eiland een keer of 3 rond, zaten hier en daar op een strandje, pikten een drankje en gingen weer terug naar het dorp. Ook hier was een mooi strand om te bezoeken. Uiteindelijk was het weer tijd om de scooter in te leveren, en konden we wat rondslenteren door de nauwe steegjes met veel winkeltjes. Omdat de halve maaltijd niet vullend genoeg was geweest voor mr. daalden we maar weer neer bij een willekeurig restaurantje waar een oude zenuwachtige man ons te woord stond. Hij raadde de taco’s met kip en bonen aan, zo gezegd zo gedaan en in no time stond er een bord vol voor Raul z’n neus. Gulzig at hij alles op, en vervolgens liepen we naar de boot waar we als een razende terug gingen naar Playa Tortugas; het strand voor ons hotel.

post bottom


Posted in TRAVEL | February 7th, 2012 2 comments

Cancun

Tja, zoveel als dat we meemaakte tijdens het rondreizen, zo weinig is dat nu. We worden rond een uur of 8.00 wakker, gaan naar het ontbijt waar we onze borden flink vol scheppen. Vervolgens spreiden we onze handdoekjes uit op twee ligbedden en genieten we van de zon en de rust want daar is het snel mee gedaan. Animatiemeneer mixt plaatjes bij de vleet en organiseert activiteiten zoals beachvolleybal. Voor de lunch slenteren we over het witte zand naar de supermarkt om wat inkopen te doen. We dalen weer neer op dezelfde ligbedden, eten wat, drinken wat, relaxen wat en nemen een heerlijke verfrissende duik in het absurd heldere water. Ja wat hebben wij het moeilijk zeg.. In de avond gaan we naar Paradisebar waar ze heerlijke visgerechten hebben. Helaas komt er zo nu en dan een storm langs en moeten we terugrennen, maar dat schijnt hier heel normaal te zijn in het Caribische gebied. Hoe geweldig dit ook klinkt, ik mis het rondreizen, het onderzoeken en mooie plekjes vinden. Vandaar dat we morgen weer lekker op pad gaan, dit maal naar Isla de Mujeres!

post bottom


Posted in TRAVEL | February 5th, 2012 2 comments

Aye! The Caribbean sea

Na een heerlijk ontbijt in een mooi restaurantje vertrokken we naar het noorden. Helaas was het weer voor het eerst bewolkt en toen we bij Laguna Bacalar aankwamen vonden we het ook niet bijster interessant. Als de zon er op schijnt, wordt het water een turquoise kleur, maar door de bewolking was dat nu niet het geval. We reden dus weer verder naar Tulum!

Tulum zou het hoogtepunt van de reis zijn, maar het was alles dan dat. Onze hersensen stonden nog geprogrammeerd op het rustige echte Mexicaanse leven, met echte cowboys en goed eten. Helaas was het hier een grote toeristische attractie geworden. Toch nieuwsgierig baanden we ons een weg langs alle kraampjes met souvenirs en fotomomenten met verkleedde Indianen. We volgden de massa door een mooi groen gebied en toen kwamen we bij Tulum’s ruïnes aan. Tja, leuk inderdaad zo die oude gebouwen aan de zee maar die mensenmassa is echt absurd.  Ik weet van mezelf dat ik altijd wat agressief word (van binnen dan, ik zal het niet uiten) als er zoveel mensen zijn die voor me voeten lopen, in de weg staan, irritant poseren. Ook de hitte werkte niet mee, en toen ik shakend boven op een rost stond besloten we rechtsomkeer te maken en weg te gaan van deze poppenkast.

Ik had gelezen dat bij Xcacel een mooi strand moest zijn. We namen de afslag en reden 3x verkeerd maar eindelijk vonden we het beschermde gebied. Voor maar liefst 10 peso’s mochten we met auto en al parkeren bij het strand. Ik had nog steeds het enorme toeristische beeld in mijn hoofd en ik was meer dan verbaasd toen we zagen dat het strand niet zo druk bevolkt was! Het was zo Pirates of the Caribbean-achtig mooi, wow! Op een enkele zonaanbidder na was er bijna niemand. We wandelden wat langs de kustlijn en zagen witte krabbetjes hun hol weer inschieten. Zo nu en dan nam ik een duik in de helderblauwe zee. Heerlijk! Teruglopend naar de auto zagen we een dozijn leguanen zichzelf opwarmen in de zon. Helaas moesten we weer verder want vandaag moeten we de auto ook weer inleveren.

Toen we net Cancun inreden barste er een tropisch buitje lost. Holy cow! Wat kan het regenen hier. De maximum snelheid van de ruitenwissers was niet voldoende en we reden verder met een slakkengangetje. Vijf minuten later stond m’n Rayban alweer op m’n neus. Zo snel kan het gaan hier!

We lieten onze lieftallige bolide achter en we werden naar het hotel gebracht. Het hotel is simpel maar oke. We kregen net weer een bui op onze koppies, een fatsoenlijk afvoersysteem hebben ze hier niet en door 20 centimeter diep water liepen we terug. Vanmiddag hebben we een groep ontmoet die ‘s avonds naar CocoBongo (de grootste club daar) gingen en mensen verzamelden om mee te gaan. Uiteindelijk besloten ook wij mee te gaan en bestond de groep uit een gemeleerd gezelschap; van Canadezen tot een Kroaat en van een Chileen tot een Zweed. We kwamen aan in het centrum van Cancun en hier is het een regelrecht gekkenhuis! Na een enorme lange wachttijd en een rij van hier tot Tokio mochten we dan eindelijk naar binnen. Wat een show geven ze daar zeg. Van dansende slingerende clowns tot een fake Lady Gaga. Ook de Egyptische mannen in de touwen waren geweldig! Maar wat een verstikkende drukte, ppfff. Na een tijdje verlieten we het drukke gedruis en namen we de bus terug naar het hotel.

post bottom


Posted in TRAVEL | February 3rd, 2012 2 comments

Full day on the road

Inmiddels hebben we er zo’n 1700km opzitten, waarvan vandaag de langste etappe; ongeveer 500 kilometer. Wat je hier allemaal tegenkomt onderweg is verbazingwekkend., maar het begint een beetje te wennen. Hoewel ze ook hier de regel links inhalen hanteren, houd vrijwel niemand zich eraan. Voorsorteren komt ook niet voor in het vocubulair van de gemiddelde Mexicaan. Er wordt pas op de kruising besloten of men links of rechts moet.

Ook het straatbeeld qua bolides is erg divers. Van prachtige gepimpte Dodges’ tot niet identificeerbare brakken waarvan alleen de motor het nog doet. In elke pickup staan  achterop een hoopje mensen met de haren in de wind, en zelfs de politie doet hier aan mee. Naast motorvoertuigen zien we ook geregeld fietsen met bakken voor op en een soort overkapping, je kan het iets vergelijken met de Aziatische tuktuk. Deze gevallen komen soms van een zandpaadje zo de snelweg opstuiven.

In de dorpen moeten we geregeld hard op de rem trappen voor de ‘topes’, een soort verkeersdrempels met dramatische gevolgen voor je auto. Deze dingen worden slecht of soms zelfs helemaal niet aangegeven waardoor ik een enkele keer half gelanceerd werd door mijn onacceptabele snelheid voor deze dodelijke dingen. En al zien we zo’n tope niet over het hoofd is het wel een enorm gat in de weg dat ons verrast. Geregeld slalommen we over de weg om de enorme gaten te ontwijken. Voor de rest zijn de wegen hier aardig te doen. Wat me wel opvalt is dat er om de kilometer een bord staat met ‘ Rijd voorzichtig, je familie wacht thuis op je.’ of ‘ Volg de geboden op’ of ‘Ruïneer de verkeersborden niet.’ etc.etc. maar borden met waar de weg heen gaat en de aantal kilometers? Zelden.

Gelukkig verliep de reis vandaag goed. Alleen is Escercega waren we de weg weer even kwijt maar na navraag hervonden we die ook weer snel. We trapten het gas flink in en binnen 5 uur waren we in Chetumal. De hoofdstad van Quintana Roo. De eerste georganiseerde stad wat mij betreft. De straten hebben namen, en alles is logisch ingedeeld. We zitten in een baai genaamd Bahia de Chetumal. Helaas is de zee hier wat modderig, en dus niet echt lekker om in te zwemmen. Voor de rest is het prima vertoeven hier. We zitten zo’n 7 km van Belize af, maar voor een dagtrip wordt het afgeraden. Van Belize terug naar Mexico kan de Mexicaanse grenspolitie je tegenhouden en je verplichten geld te betalen, volgens hen moet je minimaal 72 uur in Belize verblijven. Dit is natuurlijk allemaal grote onzin, maar ze doen hier alles voor geld, en als je die snuiters hier ziet staan met hun geweren geef je, je geld wel af hoor!Onderweg werden we ook een aantal keer gecontroleerd door de politie en het leger omdat we door een smokkelgebied reden. Een Amerikaan moest heel zijn auto leeghalen, wij gelukkig niet.

Morgen rijden we via Riviera Maya richting Cancun waar we een aantal dagen verblijven. Heerlijk even niks, want het reizen is best vermoeiend zo. Raul gaat beneden even een Tom Collins voor me halen, dat heb ik wel verdiend denk ik zo, na 500 km nonstop rijden.

post bottom


Posted in TRAVEL | February 1st, 2012 2 comments