Marrakech 15&16/12/’10

Wederom een dag in de souks en de medina. Doel van vandaag: aardewerk voor vader Bert en vader Rien.

Bij de eerste de beste aardewerkverkoopman liepen we naar binnen waar mijn oog viel op de meest schattige mini-asbak. Met veel moeite af kunnen dingen door middel van onze ‘I like to move it move it’ dans. Na een welverdiende mintthee de onbekendere souks ingedoken waar we wederom succes hadden. Vader Bert kan voortaan namelijk zijn koffie uit een handgemaakte Marokkaanse aardewerk beker drinken. De charmes van een schattig klein wit theepotje kon ik niet weerstaan en ik schudde wat van m’n laatste Dirhams uit mijn mouw. De verkoopman vertelde ons dat hij de ‘HEMA’ van Marokko is dus dat hij altijd goede prijzen had. Helaas moesten we daar wederom hard werken om wat van de prijs af te knabbelen.

We bevonden ons na een geslaagde koopochtend weer naar het plein waar een voor mij iets te bekend uitziende man ons passeerde. Hij leek ons ook te herkennen en zwaaide, riep en keerde toen met paarden en koets om, om ons om te kopen voor een ritje. We maakten de volgende deal met Mohammed a.k.a. meneer Mutsje; 40 minuten voor 80 Dirham. Hij stemde hier lichtelijk ontevreden mee in en we gingen weer op pad. Bijna precies dezelfde route als de vorige keer, en toen we de 2 rondleidingen die we dus al hadden gezien niet wilden reed hij door naar een plein om de onderhandelingen te starten. ‘One hour, 120 Dirhams.’ was zijn aanbod. Dit wilden we niet maar daar had meneer Mutsje lak aan want hij brabbelde voor de vierde keer door wat we dan wel niet allemaal zouden zien. Hij herhaalde ‘One hour, 120 Dirhams. Oke thank you. ‘ en hij draaide zich weer om, om de rit voort te zetten. Uiteindelijk zijn we het eens geworden met 100 Dirham voor een uur. Onderweg stopte hij nog even om een technisch mankementje uit de weg te helpen; zijn zweep werkte niet zoals hij wilde. Creatief met stok, ijzerdraad en een tang gingen we na een aantal minuten weer verder. Na een uur wilde we betalen en probeerde de oude man het nog één keer ‘Oké oké, 110 Dirhams.’ Wij hielden voet bij stuk, en gaven hem de 100 die we beloofd hadden.

De maagjes begonnen zich weer leeg te voelen, en we liepen naar een shoarmatent in een straatje vlak bij het plein. Met een overvulde shoarmapita in ons tasje gingen we naar ons eerder bezochte park waar het een oase van rust is. Met onze toetjes in de warme Afrikaanse zon, genoten we van de lunch en de omgeving. Onze neusjes begonnen aardig rood te kleueren, en we liepen langzaam terug naar onze Riad. Onderweg in de souk naar huis kwamen we een psychisch niet in orde zijnde vrouw tegen. Ze beukte me aan de kant, want ze moest en zou het gele dopje dat voor mijn voeten lag de kant in schoppen. Vervolgens stal ze pruimen bij een kraampje, legde ze broden goed bij het volgende winkeltje en gooide ze krukjes/tafeltjes en kinderen omver. Na deze vrouw te zijn ontvlucht kwamen we weer ‘thuis’ waar we die avond ons maal (de laatste) vol plezier en gebrul van de lach naar binnen werkten. Moe als dat we waren en ter voorbereiding van de volgende dag (terugreis) doken we om 22.00 ons bed in om, om 23.00 zeer bruut gewekt te worden.

In Islamitsche landen is 16 december een soort van nieuwjaarsfeest. Dit gaat gepaard met zeer veel lawaai. Kinderen gaan tekeer op trommels en overal wordt luidkeels gezongen. Ook wordt er overdag gevast en mag er na zonsondergang pas weer gegeten worden. In de verte begonnen de stemmen al luider te worden, totdat het recht onder ons raam was gekomen. Wat slaperig vroegen we ons af of dit echt nodig was, en of dat gezijk niet ergens anders kon. De ruzie werd heviger en we hoorden dat er flink wat klappen werden uitgedeeld. Geschreeuw van vrouwen, maar vooral het enge gebulder van de man maakte ons wat alerter. Toen brak er ergens glas en om er nog een schepje bovenop te doen brak hij zowat de deur van ONZE Riad! Toen waren de rapen gaar. Doodsbenauwd zaten we rechtop in ons bed met 1 gedachtte; ‘Als hij binnenkomt gaan we met onze paspoorten in de badkamer zitten’. Deze man was levensgevaarlijk zo te horen. Al snel klopte er een Portugese Riadgenoot op onze deur, of’t goed ging en of we wisten wat er gaande was. Hij nam polshoogte op het dakterras en vertelde ons dat er een naakte man met allemaal mensen eromheen stond. Met de angst nog goed voelend gingen we onze kamer weer in want hulp van Mustafa (de nachtwacht) hoefden we niet te verwachten, die was namelijk in geen velden of wegen te bekennen. Na twee uur te hebben gewaakt en elkaar gelukkig nieuwjaar te hebben gewenst, deden we onze oogjes maar weer toe. Om 8.00 werden we wakker, en genoten we van het laatste ontbijt, de laatste zonmomentjes en de laatste keer Marrokaanse mintthee.

Tja die luxe gaan we nog wel even missen. Gelukkig is onze rode neus met kerst optimaal in de kerstferen en gaan we door het leven als Rudolph the rednose reindier. Leuk souvenir…

post bottom


Posted in TRAVEL | February 15th, 2012 1 comment

Marrakech 14/12/’10

Na een onrustige nacht (wakker van de airco die fungeert als verwarming en willekeurig aan/uit gaat + lallende minaretmannen) ging de wekker iets te vroeg naar ons zin. Met nog slaperige dikke ogen strompelden we naar het wederom formidabele ontbijt waarna onze chauffeur Hoessein ons op kwam halen voor de tocht naar L’Ourika vallei. We mengden ons wederom in de chaos wat zich hier het verkeer noemt. Al snel waren we de stad uit en doemde het Atlasgebergte voor ons op. We reden een oud dorpje binnen waar Hoessein het busje aan de kant zette. Hij klom behendig wat rotsjes op en zei dat we moesten volgen. De rotsjes bleken een soort van Beatrixlaan te zijn van hier, want we kwamen uit in een straat bij een huis van een echte berberfamilie. Beneden leefden de koeien, konijnen en de kippen en moest een soort van uit de kluiten gewassen tajine als hammam fungeren. Boven leefden de mensen, en het zag er allemaal best armoedig uit hoewel ze wel beschikten over elektriciteit en TV.

De berbervrouw liet zien hoe zij mintthee bereidde (wat een klonten suiker gaan daarin zeg!) en wij mochten vervolgens genieten van een heerlijke thee gecombineerd met een fantastisch uitzicht. Een andere jongen bood aan wat van het dorp te laten zien, en met hordes kinderen achter ons aan stapten we steeds behendiger over de gleuf a.k.a. riool die het midden van de weg in beslag nam. Uiteindelijk kwamen we uit bij een Marokkaanse apotheek waar werd uitgelegd hoe Argonolie wordt gemaakt. De jongeman van de apotheek liet ons nog meer zeep, kruiden en parfum ruiken en toen stapten we weer in ons busje met tapijt.

Kamelen, riviertjes en bergen hadden we inmiddels wel duizend keer gefotografeerd. Alles was beeldschoon en leek wel te zijn neergezet om vast te leggen. Net nadat we besloten hadden ons nooit te gaan begeven op zo’n loopbrug van hout stopt Hoessein wederom voor een fotomomentje. Alsof hij een volleerd acrobaat is huppelt hij van de ene kant naar de andere kant van zo’n gevreesde loopbrug. Met knikkende knieën zetten wij onwennig onze eerste stappen op dit onvaste dingen. Als er dan ook nog eens stokjes gaan ontbreken op de brug, lopen we luidkeels met ‘OEH en AH’ roepend naar de overkant waar Hoessein ons vriendelijk toelacht. We dachten dat dit het fotomomentje was maar niets is minder waar. Hoessein de berggeit zet de pas er in, en hobbelt van de ene kei naar de andere kei, met z’n handen in z’n zak nogalliefst. Onze handen worden vollop gebruikt om enige vorm van balans te vinden. Onderweg worden we nog begroet door een suf kijkende ezel die deze bergen dagelijks beklimt. Uiteindelijk stopt onze eigen berggeit en mogen we gaan genieten van het perfecte uitzicht. Beneden kabbelt een stroompje met daarover een gammel bruggetje; tja, we moeten zo ook weer terug. Met dezelfde vaart keer 2 stoof Hoessein weer naar beneden en moesten ook wij er weer aan geloven; Den Brug.

Bij aankomst bij de auto zakten we uitgeput en vol met angstzweet neer op de stoelen… Onze volgende stop was het einde van de autoweg. Het was wederom een oud berberdorpje maar dit keer minder vriendelijk. Alles en iedereen stond aan onze hoofden te zeuren of zij ons bij de watervallen moesten brengen. Hier moest natuurlijk weer voor betaald worden dus zeiden we overal braaf nee tegen. Helaas hielden sommige mannen wel erg lang aan en begonnen zowat te smeken. Op ons eigen houtje wandelden we wat door het dorpje en kwamen we terecht op een terras aan de rivier Ourika. Een fruitsalade en een bak zon verder besloten we Hoessein weer op te zoeken en terug te keren naar de drukte van Marrakech. Daar trakteerden we onszelf op een welverdiende zonpartij, wat compleet werd gemaakt door thee van Raschida.

Hunkerend keken we weer uit naar het avondeten wat bestond uit; Zaalouk, Beef met pruimen en crepes met fruit/room. We worden hier erg goed verzorgd door onze 2 Marokkaanse moeders!

post bottom


Posted in TRAVEL | February 14th, 2012 comment

Marrakech 13/12/’10

Het eten van gisteravond was formidabel. We startten met Zaalouk, een culinair drapje van aubergine en tomaat met brood. Dit al werd gevolgd door kip bereid in citroen die werkelijke buitensporig lekker was. Het toetje was een sinaasappel met kaneel en nog meer zoetigheden. Al met al een heerlijke maaltijd.

Vanochtend vroeg ging de wekker weer en gingen we verder waar we gisteravond gestopt waren; ETEN! In onze eigen zithoek maakten we onszelf comfortabel met heerlijke pannekoekjes en verse jam.

Wederom op naar t’plein en de souks, want we hadden nog lang niet alles gezien! Bij een leuk uitziend winkeltje stapten we binnen en de man begon gelijk vrolijk met ‘grapje!’. Na veel onzinnig gepraat dat hij een ‘Marrokaanse Debby’ thuis had gingen we over op het serieuze werk; het bieden. Met twee leuke hangertjes verlieten we de winkel waarna meneer grapje ons nog het één en ander aan wilde smeren. De volgende stop was bij een apotheekje voor mintthee. Ook deze jongeman wilde ons alles verkopen maar voor een zacht prijsje verlieten we deze winkel weer en gingen we door naar ons thee-drink-plaats waar we heerlijk genoten van de zon die steeds in kracht toenam. Door een iets modernere straat liepen we naar de toren ‘La Koutoubia’ en de daaromheen gelegen parken. Na wat foto’s streken we neer op een rustig bankje in het park, en leek het wel even echt zomer.

Terug naar de souks waar we nog veel meer souvenirs en hebbedingetjes kochten voor kleine prijsjes. Onze voeten begonnen het wat te begeven en we besloten wat te gaan eten. Een oudere man adviseerde ons een restaurant dat uitzicht bied over de stad. We accepteerden dit aanbod en in de gloeiende zon genoten we van lam met pruimen en amandelen gecombineerd met couscous. Een heerlijke combinatie waarvan ik optimaal gebruik maakten; helaas klapte ik zowat na deze maaltijd. Waggelend als twee zwangere vrouwen begaven we ons weer op straat waar we ons waagden aan de dieper gelegen souks met veel vreemde en aparte mensen. Overal zie je wel iets raars. Een busje die keihard door een souk rijd, kreupele oude biddende mannen of mensen die je zowat smeken om even in hun winkeltje te komen kijken. Gekkenhuis.

Inmiddels hadden we veel gelopen, veel gekocht en veel gegeten dus dropen we af naar Riad dar Alsaad, waar ons Marrokaanse huisvrouw ons weer vrolijk begroette en ons het avondeten wat zij aan het bereiden was liet zien.

Nu lig ik lekker op m’n beddeke want zometeen mogen we weer gaan genieten van het voedsel dat hier gemaakt wordt. Dat het maar weer goed mogen smaken!

post bottom


Posted in TRAVEL | February 12th, 2012 comment

Marrakech 12/12/’10

Laatst kwam ik mijn verhalen van mijn reis naar Marrakech weer tegen. Tijd om ze eens online te zetten!

Met ietwat overgewicht qua bagage stapte we in het iets te felgele gedecoreerde Ryanair toestel. Vanaf het miniscule vliegveld Weeze te Duitsland moest dit geval ons naar het zuidelijke Marrakech brengen. De vlucht zelf was oké, weinig tot geen turbulentie maar zeer chagrijnige stewardessen. De landing daarentegen was minder flateus. Met het halve Atlasgebergte op de landingsbaan kwamen we stuiterend tot stilstand op Afrikaanse bodem. Na wat stempels bij de douane gingen we op zoek naar ‘het mannetje’ van onze verblijfplaats “Riad dar Alsaad”. Deze vonden we gelukkig vrijwel direct.

Onze eerste minuten in het Marokkaanse verkeer waren lichtelijk shockerend. De gemiddelde afstand tussen voertuigen (maakt niet uit of het een fiets auto of brommer is) is een halve centimeter en iedereen lijkt dat normaal te vinden. In Nederland zouden de middelvingers in het rond vliegen, maar hier rijd iedereen gewoon met een strakke blik door. We passeerden de oude muur en reden vervolgens de medina in wat de cultuurshock compleet maakte. Geiten, kippen of kinderen; werkelijk alles lag, liep of zat op straat en het busje weigerde snelheid af te nemen waardoor menig persoon moest springen voor zijn of haar leven. Iets wat nog moeilijker gemaakt werd door de smalle steegjes.

In het midden van al deze drukte stopte het busje en kwam Said naar ons toe; de eigenaar van de Riad. In een nog smaller en afgelegen straatje liepen we naar een roodgekleurd armoedig gebouw. Tot onze verbazing was dit onze accomodatie, maar alle angst voor een vervallen verblijf verdween als sneeuw voor de zon toen de deur open ging. Een heerlijke zoete geur kwam ons tegemoed en het sfeerlicht in alle kleuren stak mooi af tegen de donkerzalm gekleurde muren. We streken neer op een stoeltje en binnen no time stond er een kannetje hete Marokkaanse thee + koekjes voor onze neus; meer dan welkom! Na een korte uitleg over de plattegrond werden we naar onze kamer gebracht. De typische ‘Alladin’ deur ging krakend open en voor ons lag een Arabische kamer met Marrokaanse lampen en wel. Voor onze kamer hadden we een gezellig zitje met uitzicht op de binnenplaats. Een pracht van een Riad!

Na een comfortabele nacht gingen we vol verwachting naar beneden voor het ontbijt. Een Marokkaanse zeer vriendelijke vrouw bracht ons verse jus, koffie en allerlei heerlijke broodjes/pannekoekjes. Wederom genieten dus! We hadden Marrakech gister alleen in het donker gezien en we waren dan ook meer dan benieuwd hoe het er overdag aan toeging. Op onze slippers zette we voet op de stoffige straten van Marrakech. Met kaart en al gingen we op zoek naar het bekende ‘Jemaa el fna’ plein. Al snel kwam er een jongen van ongeveer 17 jaar naar ons toe die beweerde dat we fout liepen. Na wat twijfel volgde we hem richting en door de souks. Aangekomen bij het plein (in een razend tempo trouwens) vroeg de jongen om geld voor zijn goede daad. We hielden het bij nee en non en doken een winkeltje in waardoor de jongen met hangende schouders afdroop.

Het was nog erg vroeg in de ochtend waardoor er weinig tot geen toeristen te zien waren, en alle aandacht op ons gevestigd werd. Voor twee miniscule kaarsjes moesten we 300 dirham betalen (zo’n 30 euro). Vier uur later; herzelfde winkeltje, dezelfde kaarsjes begon het bod met 90 dirham! Een aanzienlijk beter bedrag dus. Maar door Debby’s afdingkunsten later dezelfde kaarsjes voor 50 dirham gevonden.

Het hele plein is een belevenis. We begonnen met een rondrit met paard en wagen die bestuurd werd door een oude man die al een aantal jaar geen tandarts had gezien en een blauwe muts droeg. Al hobbelend liet hij de hoogtepunten van het oude Marrakech zien. Onze eerste stop was bij een jongen die liet zien hoe hij van wol een kleed weefde. Een kwarwei van een uur of 4. Na een korte instructie stapten we weer in onze koets en vervolgenden we onze tocht naar een typisch Marokkaanse apotheek. Allerlei kruiden, zalfjes en middeltjes werden ons aangeboden en ook zelfs op ons getest door een vriendelijke man die ons wel wilde kopen voor zo’n 5000 kamelen. De kohlpotloodjes waarmee we thuis onze ogen mee besmeren hebben ze hier niet, hier gebruiken ze losse kohlpoeder die je met een houten stokje op je ooglid moet smeren. We maakten van het moment gebruik en testten het waarna we het kochten. Na nog een klein stukje met de koets bedankten we de oude man en vervolgden we onze weg.

Tijd voor thee. Op een panorama terras hadden we uitzicht over het hele plein. Op elke twee meter van het plein gebeurd wel iets. Daar loopt een blinde man tegen iedereen en alles aan en verstampt zowat de met de handgesneden houten beeldjes door zijn gebrek aan zicht. Een paar meter verderop heeft een Hennavrouw ruzie met een andere vrouw die zij werkelijk probeert te wurgen (gelukkig kwamen er wat mannen te hulp). Aan de zijkant van het pleine vervoert een oude man zijn kippen van punt A naar punt B op een brute wijze; door de poten vast te binden pakt hij ze daar aan op en gooit ze gewoon neer. Een hele belevenis dus.

We besluiten onszelf te gaan mengen in deze hectische omstandigheden. Overal wordt aan ons geplukt om iets te kopen; we dingen af en al krijgen we onze prijs niet lopen we weg. Soms dus met succes! Ik bezig nu een ‘zilveren’ theekannetje voor maar 80 dirham in plaats van 700…

Na alle hektiek besluiten we door de souks de weg naar huis te zoeken. Hier is het in ieder geval al een stuk rustiger dan op het plein. Tot onze verbazing weten we de weg terug nog! Een andere vrouw staat ons op te wachten in de Riad, zij draagt de naam Raschida. Wederom genieten we van een heerlijke zoete mintthee. This is the life. Zometeen lekker eten!

post bottom


Posted in TRAVEL | February 11th, 2012 2 comments