Marrakech 12/12/’10

Laatst kwam ik mijn verhalen van mijn reis naar Marrakech weer tegen. Tijd om ze eens online te zetten!

Met ietwat overgewicht qua bagage stapte we in het iets te felgele gedecoreerde Ryanair toestel. Vanaf het miniscule vliegveld Weeze te Duitsland moest dit geval ons naar het zuidelijke Marrakech brengen. De vlucht zelf was ok√©, weinig tot geen turbulentie maar zeer chagrijnige stewardessen. De landing daarentegen was minder flateus. Met het halve Atlasgebergte op de landingsbaan kwamen we stuiterend tot stilstand op Afrikaanse bodem. Na wat stempels bij de douane gingen we op zoek naar ‘het mannetje’ van onze verblijfplaats “Riad dar Alsaad”. Deze vonden we gelukkig vrijwel direct.

Onze eerste minuten in het Marokkaanse verkeer waren lichtelijk shockerend. De gemiddelde afstand tussen voertuigen (maakt niet uit of het een fiets auto of brommer is) is een halve centimeter en iedereen lijkt dat normaal te vinden. In Nederland zouden de middelvingers in het rond vliegen, maar hier rijd iedereen gewoon met een strakke blik door. We passeerden de oude muur en reden vervolgens de medina in wat de cultuurshock compleet maakte. Geiten, kippen of kinderen; werkelijk alles lag, liep of zat op straat en het busje weigerde snelheid af te nemen waardoor menig persoon moest springen voor zijn of haar leven. Iets wat nog moeilijker gemaakt werd door de smalle steegjes.

In het midden van al deze drukte stopte het busje en kwam Said naar ons toe; de eigenaar van de Riad. In een nog smaller en afgelegen straatje liepen we naar een roodgekleurd armoedig gebouw. Tot onze verbazing was dit onze accomodatie, maar alle angst voor een vervallen verblijf verdween als sneeuw voor de zon toen de deur open ging. Een heerlijke zoete geur kwam ons tegemoed en het sfeerlicht in alle kleuren stak mooi af tegen de donkerzalm gekleurde muren. We streken neer op een stoeltje en binnen no time stond er een kannetje hete Marokkaanse thee + koekjes voor onze neus; meer dan welkom! Na een korte uitleg over de plattegrond werden we naar onze kamer gebracht. De typische ‘Alladin’ deur ging krakend open en voor ons lag een Arabische kamer met Marrokaanse lampen en wel. Voor onze kamer hadden we een gezellig zitje met uitzicht op de binnenplaats. Een pracht van een Riad!

Na een comfortabele nacht gingen we vol verwachting naar beneden voor het ontbijt. Een Marokkaanse zeer vriendelijke vrouw bracht ons verse jus, koffie en allerlei heerlijke broodjes/pannekoekjes. Wederom genieten dus! We hadden Marrakech gister alleen in het donker gezien en we waren dan ook meer dan benieuwd hoe het er overdag aan toeging. Op onze slippers zette we voet op de stoffige straten van Marrakech. Met kaart en al gingen we op zoek naar het bekende ‘Jemaa el fna’ plein. Al snel kwam er een jongen van ongeveer 17 jaar naar ons toe die beweerde dat we fout liepen. Na wat twijfel volgde we hem richting en door de souks. Aangekomen bij het plein (in een razend tempo trouwens) vroeg de jongen om geld voor zijn goede daad. We hielden het bij nee en non en doken een winkeltje in waardoor de jongen met hangende schouders afdroop.

Het was nog erg vroeg in de ochtend waardoor er weinig tot geen toeristen te zien waren, en alle aandacht op ons gevestigd werd. Voor twee miniscule kaarsjes moesten we 300 dirham betalen (zo’n 30 euro). Vier uur later; herzelfde winkeltje, dezelfde kaarsjes begon het bod met 90 dirham! Een aanzienlijk beter bedrag dus. Maar door Debby’s afdingkunsten later dezelfde kaarsjes voor 50 dirham gevonden.

Het hele plein is een belevenis. We begonnen met een rondrit met paard en wagen die bestuurd werd door een oude man die al een aantal jaar geen tandarts had gezien en een blauwe muts droeg. Al hobbelend liet hij de hoogtepunten van het oude Marrakech zien. Onze eerste stop was bij een jongen die liet zien hoe hij van wol een kleed weefde. Een kwarwei van een uur of 4. Na een korte instructie stapten we weer in onze koets en vervolgenden we onze tocht naar een typisch Marokkaanse apotheek. Allerlei kruiden, zalfjes en middeltjes werden ons aangeboden en ook zelfs op ons getest door een vriendelijke man die ons wel wilde kopen voor zo’n 5000 kamelen. De kohlpotloodjes waarmee we thuis onze ogen mee besmeren hebben ze hier niet, hier gebruiken ze losse kohlpoeder die je met een houten stokje op je ooglid moet smeren. We maakten van het moment gebruik en testten het waarna we het kochten. Na nog een klein stukje met de koets bedankten we de oude man en vervolgden we onze weg.

Tijd voor thee. Op een panorama terras hadden we uitzicht over het hele plein. Op elke twee meter van het plein gebeurd wel iets. Daar loopt een blinde man tegen iedereen en alles aan en verstampt zowat de met de handgesneden houten beeldjes door zijn gebrek aan zicht. Een paar meter verderop heeft een Hennavrouw ruzie met een andere vrouw die zij werkelijk probeert te wurgen (gelukkig kwamen er wat mannen te hulp). Aan de zijkant van het pleine vervoert een oude man zijn kippen van punt A naar punt B op een brute wijze; door de poten vast te binden pakt hij ze daar aan op en gooit ze gewoon neer. Een hele belevenis dus.

We besluiten onszelf te gaan mengen in deze hectische omstandigheden. Overal wordt aan ons geplukt om iets te kopen; we dingen af en al krijgen we onze prijs niet lopen we weg. Soms dus met succes! Ik bezig nu een ‘zilveren’ theekannetje voor maar 80 dirham in plaats van 700…

Na alle hektiek besluiten we door de souks de weg naar huis te zoeken. Hier is het in ieder geval al een stuk rustiger dan op het plein. Tot onze verbazing weten we de weg terug nog! Een andere vrouw staat ons op te wachten in de Riad, zij draagt de naam Raschida. Wederom genieten we van een heerlijke zoete mintthee. This is the life. Zometeen lekker eten!

post bottom


Posted in TRAVEL | February 11th, 2012 2 comments

Debby - February 12, 2012

Wat omschrijf je dit toch mooi zeg!


Lyntje - February 12, 2012

Thanks :), echt leuk om te horen!