On our way to Palenque

In de vroege ochtendzon liepen we naar de auto voor het vertrek richting Palenque. Het was weer tijd om te tanken, en we vroegen meteen de weg naar Chompoton. Inmiddels weten we dat we de routebeschrijvingen van de reisorganisatie niet altijd helemaal kunnen vertrouwen, en vragen aan een local is altijd handig.

In de groene heuvels werden we ineens staande gehouden door de policia municipale die hier regelmatig controles uitvoeren. Zorgvuldig werd de auto van voor tot achter geïnspecteerd, hij wierp een zorgvuldige blik op het kenteken en vroeg vervolgens met zijn blik op onweer om onze paspoorten. Ik gaf ze aan de beste man, en toen ze zagen dat ik uit ‘Olanda’  kwam was het al snel goed. We mochten doorrijden! Toch is er menig druppel zweet mijn oksel ontglipt tijdens dit hele gebeuren. We horen hier rare verhalen over dat de politie stiekem drugs in je tassen verstopt en daarna geld vraagt om net te doen alsof ze het niet hebben gezien.

Na wat mooie slingerende wegen kwamen we weer aan bij de Atlantische Oceaan. Dit keer heeft’ie een mooie blauwe kleur. We passeerden diverse vissersdorpje, en de pelikanen vlogen ons om de oren. Af en toe dook er eentje met een bloedgang de zee in, om vervolgens op een houten paal te genieten van zijn verse visje. Op elke hoek staat hier een houten hutje dat een cocktailbar voor moet stellen, en de meest aparte fruitsoorten kan je hier zo langs de weg voor een habbekrats kopen zonder je auto uit te hoeven stappen.

Helaas moesten we gedag zeggen tegen de oceaan, want we gingen het binnenland in richting Villahermosa. Een geweldig leuke rit over niet al te beste wegen. De ranches waren ontelbaar, en we reden van het ene cowboydorpje naar het andere. Zo apart om een echte Mexicaan te zien die op een wild paard zonder zadel zit met voorop een kind van nog geen eens een jaar. Dat gaat hier dus gewoon zo, ze leven hier dichtbij de natuur. Het leek soms wel een film als je zo’n cowboy zag gaan. Geweldig!

Onze magen begonnen weer te rommelen en we besloten op zoek te gaan naar een plekje om wat te eten. Dat was niet heel erg moeilijk. In elk dorp vindt je hier wel een vrouw met een barbecue dus zo ook hier. We stopten bij een goed geurende grill waar een dikke vrouw haar kippenpoten nog eens omdraaide. Ze veegde de torren van de tafel en zei dat we konden gaan zitten. Ze liet ons persoonlijk onze eigen kippenpoot uitkiezen, en nadat we de keuze gemaakt hadden kregen we een bord vol met de desbetreffende kippenpoot, bonen, rijst en allerlei hete sausjes. De enige drank die mw. had was Pepsi dus besloten we dat dan maar te nemen. Voor maar liefst 2,- euro per persoon aten we hier ons helemaal barstens vol aan deze heerlijkheden.

Inmiddels zaten we al een tijdje op een saaie lange weg, en deze werd ook vervolgd na onze maaltijd. Na 130km bogen we dan eindelijk af de bossen in richting Palenque. In de verte zagen we hoge bergen die fluweelgroen leken door de enorme massa aan begroeiing. Uiteindelijk kwamen we door het dorp in ons hotel terecht. Werkelijk een prachtig complex met een enorm mooie exotische tuin. Het heeft een zwembad, hangmatten (die we natuurlijk al hebben uitgeprobeerd!), fantastische verse jus d’ orange en gaat u maar door. Een fijn plekje dus, zo omgeven door de wildernis van zuidelijk Mexico.

Bij binnenkomst werden we al verblijd door een heerlijke cocoscocktail. De rest van de dag brachten we slingerend in de hangmat door, genietend van de aangename temperatuur (in de schaduw dan, want in de zon was het ontzettend heet). ‘s Avonds liepen we nog even dorp in. Het is hier niet heel erg toeristisch gericht dus ploften we maar neer bij een gammel tentje en bestelden we wat onbekends van de kaart. Iets in het Engels was er niet. Uiteindelijk kreeg ik een soort stoofpotje van rundvlees met allerlei groenten en rijst. Het smaakte me prima, en we liepen nog wat over het centrale plein, waar (wederom) een feest gaande was. We treffen het wel iedere dag zeg, overal waar we komen is een feest gaande. Ditmaal was het plein bedekt met diverse kraampjes van snoepgoed tot traditionele kleding. We twijfelden tussen een gezoete maïskolf of gewoon een bakje ijs. Het werd het laatste maar de smaak liet helaas wat te wensen over. Langzaam wandelde we in het donker terug naar ons hotel. Moe maar zeker ook voldaan.

post bottom


Posted in TRAVEL | January 27th, 2012 comment