Lost in the Mayajungle

Om 7.30 waren we al op zoek naar de uitgang van dit doolhof van straatjes in Merida. Gelukkig reden we alles in 1 keer goed, en gooiden we de tank vol voordat we de beschaving uitreden. Omdat we zo vroeg waren vertrokken hadden we nog niet ontbeten, in de hoop onderweg wat tegen te komen. Allereerst kwamen we door een dorp Uman maar hier was geen cafetaria geopend dus reden we verder. Steeds verder van de bewoonde wereld en steeds meer de wildernis in. Na een aardig tijdje kwamen we bij een hotel aan, en onze magen maakten een vreugdesprongetje. Helaas kwam er een man met een pick up naar ons toe om te vertellen dat dit een verlaten hotel was. Inderdaad, zo zag het er ook wel een beetje uit.. Het hotel dat de man aanraadde was een kilometer verder, maar deze was gesloten tot 10.30.

Uiteindelijk zagen we in de verte een mooi gebouw staan dat op een hotel leek. Dit was het ook en bij de vraag of we konden ontbijten werden we meteen naar onze tafel geleid. Een ontbijt dat alle andere ontbijten overbodig maakt. Verse meloen, mango, sinaasappelsap, ananasjam, pannenkoekjes, koffie, ei, croissaintjes name it they had it! Ik at tot ik niet meer kon, en ook Raul hield zich niet in. Vol en meer dan voldaan strompelden we terug naar de auto. We reden verder op de Route Puuc. Aan onze linkerzijde doemde ineens een enorme tempel op; Kabah! Door ons vroege vertrek waren we dit maal de enige op het terrein en dat was heerlijk. Hoewel dit een kleinere Maya-tempel is vond ik deze meer indrukwekkend dan Chichen Itza. Deze is niet overhyped, en hier konden we de tempel zelfs oplopen. Oude Mayabeelden stonden bovenop de oude gebouwen verspreid door de opening in de jungle. Met z’n tweëen liepen we alle tempels langs en voor onze voeten schoten de leguanen weg om zich te verstoppen voor deze menselijke wezens. Helaas zagen we dat er een bus met Chinezen aankwam dus was het voor ons tijd om te vertrekken.

De Route Puuc vervolgden we en zo kwamen we langs Lambda en allerlei andere bezienswaardigheden. De borden met daarop het vervolg van de route waren inmiddels alweer verdwenen en we reden als maar verder de jungle in. Ik begon te twijfelen; dit kon toch niet goed zijn? Nergens waren levende wezens te bekennen tot we eindelijk een typisch verlaten Mexicaans dorpje tegenkwamen. Of het uberhaupt een naam had weet ik niet, er stond weer eens geen bord. In de schaduw van een palmboom zat een oude vrouw haar fruit te schillen. Ze staakte haar bezigheden even en keek verdwaasd op om te zien wat er langsreed. Verderop zagen we een jongeman en we vroegen aan hem of dit de weg was naar Campeche. Helemaal terug was zijn antwoord. De hele slingerende jungleweg hadden we dus voor niets gereden. Gelukkig vonden we aan het einde van deze weg wel weer een bord en konden we onze route vervolgen.

In Hopelchen kwam het volgende obstakel. Eigenlijk gaat dit in ieder dorp waar we doorreden zo. Je rijd het dorp in, de borden verdwijnen en overal is eenrichtingsverkeer. Na drie keer vragen (wat ben ik blij dat Raul wat Spaans spreekt, want Engels hoef je in deze gehuchten niet te verwachten.) kwamen we weer op de goede weg en trapten we het gaspedaal wat dieper in.

Rond een uur of 14.00 arriveerden we in Hotel America in Campeche aan de Golf van Mexico. Een leuk hotel, met een gezellige binnenplaats. Om ons heen zitten genoeg eettentjes en daar maakten we meteen gretig gebruik van. Een gegrilde burger en kip met rijst verder liepen we naar de oceaan. Deze heeft ongeveer dezelfde kleur als onze vertrouwde Noordzee.

We slenterden nog wat door de nauwe straatjes met gekleurde huisjes en baanden ons terug naar het hotel voor een relaxmoment. Dit duurde niet lang want direct onder ons balkonnetje is een feest gaande. Ik heb even op het balkon zitten kijken, en de jazzmuziek knalt uit de speakers en ook de man die de microfoon binnen handbereik heeft laat deze niet ongebruikt. Volgens mij is dit het 3-koningen feest, want verderop zagen we drie verklede mensen als koningen. Erg leuk om te zien, maar dankzij onze niet sluitbare deuren wel erg luidruchtig.

post bottom


Posted in TRAVEL | January 25th, 2012 comment