First goal; Merida

Om 4.00 gingen allebei onze ogen weer open want helemaal gewend aan de Mexicaanse tijd waren we nog niet. Stipt 7.00 zaten we aan het ontbijt waar ik wat scrambled eggs op wilde scheppen. Er kwam linea recta een ober aangelopen. Zijn worsterige vingertje wees begerig naar het glazen potje met daarop het woord ‘tips’. Hij knikte even met zijn hoofd waaronder geen nek zichtbaar was, om te controleren of ik het had begrepen en vervolgde zijn pad om de toast bij te vullen. Ik stond even perplex, maar blijkbaar gaat dat hier dus zo. Ik had al gelezen dat veel mensen hier ‘leven’ van de fooien…

Na het ontbijt checkten we uit en reden we voor het eerst in het licht door Cancun. Van de reisorganisatie hadden we een globale routebeschrijving gekregen maar alles was in grote lijnen. Het meeste mochten we dus zelf uit zoeken. We kwamen erachter dat de Mexicanen niet heel veel tijd besteden aan wegbewijzering. Maarliefst 1 keer kwamen we het bord ‘Merida’ tegen en daarna zagen we het een aantal kilometer niet meer. Ik spotte een politiewagen dus besloot de gok te wagen en te informeren of we goed reden. Toen ik naast ze stopte en de AK47 in hun handen zag zei m’n gevoel gas erop en weg wezen, maar ik besloot mijn raampje naar beneden te draaien en vroeg vriendelijk; ‘Senor! Merida?’. Met zijn norse blik onveranderd wees hij recht voor zich uit. ‘Gracias!’ antwoordde ik overdreven aardig en we reden ons aan de regels houdend verder naar de tolweg (ook wel de cuota genoemd). Hier trapten we het gas dan wel weer even flink in, want er stond 350 kilometer op het programma.

Bij Valladolid gingen we van de snelweg af en bezochten we het stadje even. We wilden wat gaan eten, en de concurerende tentjes probeerden elkaar te overschreeuwen om ons binnen te halen. Het maakte de keus wat moeilijker, want ze willen allemaal zo ontzettend graag dat je bij hun komt zitten. Uiteindelijk streken we neer bij nummer 1, waar we zelf onze bon in moesten vullen en het eten aan de balie op moesten halen. Een aparte gewaarwording, maar het smaakte verder prima. Even wennen dat hier nergens brood bij geserveerd wordt, maar overal krijg je tortilla’s bij.

Door naar Chichen Itza. Dit is een van de oudste en best bewaarde tempels van de Maya’s. Er stond een belachelijk lange rij en in een brandende zon droop het zweet van me af. Dit keer moesten we twee kaartjes kopen, 1 als entree en nog 1 voor het behoud van het gebied. Eenmaal binnen was het allemaal prachtig! Het gebied was geheel bedekt met oude ruines, maar de grote piramide was wel erg mooi. Hoewel het erg druk was merkte je dat niet zo erg omdat het best een groot gebied is dat bedekt wordt door archeologische bezienswaardigheden. Nadat we alles hadden gezien liepen we terug naar de auto en konden we verder.

We besloten niet meer over de tolweg te gaan maar de ‘libre’ te nemen. Hier reden we door allerlei typisch Mexicaanse dorpjes. Je waant je echt in een totaal andere wereld als in het commerciële Cancun. De huisjes zijn gemaakt van hout, bamboe en bananenbladeren of er liggen golfplaten die als dak fungeren. Erg apart, maar wel heel interessant om te zien. In zo’n dorpje zagen we een bordje voor een cenote, dit is een ondergronds meer. We besloten de afslag te nemen en via een zandweggetje kwamen we bij een vrolijke jongen aan die ons verwelkomde. We daalden het donkere gladde trappetje af de grot in. Beneden aangekomen kwamen we in een kleffe ruimte terecht met een helder meer en overal waar je keek zag je stalagmieten. Je zou ook kunnen zwemmen in dit meer, maar omdat de elektriciteitssnoeren een aantal centimeters boven het water hingen om de ruimte van licht te voorzien durfde ik geen bommetje te maken.  Na een licht voetenbadje besloten we de drogere lucht weer op te zoeken want de luchtvochtigheid in zo’n cenote is waanzinnig hoog.

Onze reis werd vervolgd naar Merida waar ons een labyrint van straatjes stond te wachten. Overal in deze stad is eenrichtingsverkeer dus je moet goed uitkijken hoe je naar je hotel wilt rijden. Gelukkig had ik de kaart van te voren goed bestudeerd en al snel vonden we ‘Calle 59’ de straat van ons hotel. We stopten bij een prachtig pand met Romeinse zuilen. Ik begon te twijfelen, is dit echt ons hotel? De naam, straat en nummer klopte dus het moest wel goed wezen. Het hotel zelf is werkelijk prachtig, en rustgevend in het midden van de stad. De lobby en het restaurant zitten allemaal in een oud gerestaureerd gebouw, maar de kamers waren aangebouwd en waren een stuk minder charmant. Wel van alle gemakken voorzien; 2 grote bedden, mooie badkamer, airconditioning, flatscreen en zelfs een levensgrote pas-spiegel.

Gelukkig ligt het hotel in het midden van het centrum en konden we lopend het gezellige centrum in. Bij een gezellig terras streken we neer en bestelden we beide een kipgerecht. Als voorafje krijg je hier bijna overal nacho-chips met een salsa en/of dipje. Waar we nu wel achter zijn is dat de salsa enorm pittig is met kilo’s pepers, maar wel erg smakelijk (bij een klein schepje). Terug in het hotel keken we naar Animal Planet met een Spaans sprekende Bear Grylls, helaas, ook hier doen ze aan nasynchronisatie.

post bottom


Posted in TRAVEL | January 23rd, 2012 2 comments

dina - January 23, 2012

Wat een prachtige foto´s zeg. Echt geweldig!


Lyntje - January 24, 2012

Dankjewel