Dedication to my first love.

Ik weet het nog als de dag van gister. De glinsterende sleutel lag in mijn hand en ik liep met een grijns van oor tot oor naar je toe. Je stond daar glimmend in de zon, en de rode lak zag er schitterend uit zo in dat felle licht. Zachtjes stapte ik in en deed de sleutel in het contact. Bij het omdraaien kwam er een zacht pruttelend geluid naar boven, het geluid dat ik je nog vele malen zou horen maken. Onwennig liet ik de koppeling opkomen en voor ik het wist reed ik de weg op; mijn eerste ritje met jou was een feit.

Al snel waren we niet te scheiden. Ik bezocht je vaak, reed kilometers met je rond door het Nederlandse land. Jij was mijn trouwe kameraad tijdens mijn lange werkdagen en avonden. Als de regen met bakken uit de hemel kwam gaf jij mij dekking, en kon ik gezellig een tijdje met je door brengen met de verwarming en de muziek aan. Ja dat was een fijne tijd.

Toen besloot ik op pad te gaan. En niet zomaar op pad, nee echt ver weg. Maar hoe kon ik jou hier achter laten? Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht, dus jij ging lekker met mij mee op reis. Je vermogen werd even op de proef gesteld toen we je vol hadden geladen met alle bagage maar wat heb jij je sterk gehouden zeg! We reden passen door de meest wilde bergen in Oostenrijk en Italie. Wat mochten we dankzij jou genieten van alle mooie uitzichten daar! Helaas had deze inspanning grote gevolgen. De dag erna was jij niet meer als voorheen, en rijdend in Verona gaf jij de geest. Oververhit. We hadden misbruik van je gemaakt! We belden snel het autoziekenhuis en voor we het wisten stond je daar in de garage met allerlei toeters en bellen. Je thermostaat had het opgegeven. Gelukkig was een transplantatie van een andere thermostaat mogelijk en binnen een paar uurtjes was je weer opgelapt en konden we terug naar de camping waar je de verdiende rust kreeg.

Na deze klap krabbelde je weer helemaal op. Je reed met ons door de Toscaanse heuvels, bracht ons bij de oude monumenten van Rome en leidden ons door de maffiabuurten in zuid Italie. Toen kwam de overtocht naar het verre Griekenland. Jij zou voor het eerst op een eiland terecht komen! Van Corfu tot Zakynthos, alles vond je geweldig. Pruttelend vervoerde je ons veilig over alle wegen die je tegenkwam. Het was wel weer even een uitdaging toen we in Athene terecht kwamen. Want de mensen daar zijn niet zo zorgzaam voor transportmiddelen. Maar toch ben jij ook daar veilig doorheen gekomen. Wat een wereldwijf ben je toch!

Uiteindelijk op Kreta was je helemaal in je hum totdat er een paar vandalen langskwamen die je toetakelden. Zomaar wat voetstappen op het dak, en nota benen een afgebroken ruitenwisser! Weer op pad voor een renconstructie, en met een nieuwe ruitenwisser konden we weer verder. Zelfs op de terugweg met veel meer bagage naar Nederland stond jij aan onze zij; wij kwamen veilig thuis!

Meisje jij bent een auto waar ik op kon bouwen. Ik kende je positieve kanten maar ook je verborgen gebreken. Jij bracht mij waar ik heen wilde, en liet mij nooit en te nimmer in de steek. Helaas is nu de tijd aangebroken waarop we je gedag hebben gezegd. Je bent nog steeds een perfecte auto vergeet dat niet! Maar helaas was jou fragiele bouw niet meer genoeg voor wat wij nodig hadden. Ik wens je het allerbeste toe, hopelijk geniet je volgende bestuurder net zoveel als dat ik van jou hebt genoten! <3

post bottom


Posted in DAILY | October 10th, 2012 3 comments

tineke - October 11, 2012

Hoe krijgt iemand het in zn hoofd om zomaar over een auto heen te lopen? Ik krijg gewoon medelijden met je autotje!


Lianne - October 11, 2012

Aaaaahw ik mis Corrie!


Anne - October 11, 2012

Snif snif.. Ik word wel een beetje emo van dit mooie eerbetoon!