Horezu 3 (RO) – Weddingday number 2

De dag van de tweede trouwerij! We ontbeten op ons gemak en gingen daarna hier naar het (kleine) centrum. Horezu staat bekend om handgemaakte keramiekdingetjes en er staan dan ook kraampjes genoeg langs de weg. We besloten dit een keer te gaan bekijken en bij het eerste winkeltje zag ik al een geweldige vaas die ik voor 30 Lei (zo’n 8,-) op de kop tikte. Voor de rest is bijna ieder winkeltje in grote lijnen hetzelfde, maar het  is leuk om een keer gezien te hebben.

M’n vader wilde nog even een rondje rijden en we gingen richting Craiova in het zuiden. Opeens herkende m’n vader de weg en bleken we in Popesti te zitten; een plaats waar hij 18 jaar geleden met de SKR is geweest. De armoede is hier nog exact hetzelfde als in die tijd, en er is weinig veranderd. Absurd om te zien, als je weet dat er nog geen 50 km verderop in Vâlcea een enorm winkelcentrum staat waar je alles kan krijgen wat je maar wilt, en dat er hier mensen wonen in een minuscuul huisje  en zichzelf nog steeds vervoeren met paard en wagen.

 Terug in het pension ging ik me voorbereiden voor de trouwerij. Ik had dit keer niet de luxe van een kapper en een visagist dus mocht het allemaal zelf doen. Dit ging best wel aardig, en ik was nog redelijk snel klaar voor vertrek. We hadden om 16.30 afgesproken op de locatie. Wij Hollanders dachten te laat te zijn om 16.45 maar Raul en zijn familie kwamen pas om 17.15 aankakken. Ach ja, dat Roemeense ritme vergt wat omschakelvermogen.

Het duurde een enorm lange tijd voordat er gasten kwamen. Uiteindelijk waren er toch een man of 30 en kon  het feest beginnen. Er zijn hier wat andere gewoontes dan in Nederland. De bruidegom moet geld op zijn pak spelden, dit zou financieel  geluk moeten brengen. Daarnaast moet je met iedereen die binnenkomt proosten met champagne en daarvan een slok nemen (deze gewoonte had ik snel onder de knie!).

We kregen allereerst een voorgerecht. In Nederland eet men dit als lunch en hoef je voor de rest van de dag niets meer. Tussendoor werd er gedanst alsof hun leven ervan af hing. De zwartharige Einstein oom had zich thuis al wat voorzien van alcoholistische versnaperingen en was het ritme een beetje kwijt. Een andere oom met z’n tandloze giechel die ook al aardig wat palinka in zijn bloedbaan had zitten deed telkens alsof hij zijn evenwicht verloor en viel dan op de grond. De andere mensen hadden het ritme goed te pakken en je kan van sommige mensen niet geloven dat ze zo goed kunnen dansen! Raul’s jongste oom Christian maakte de muziek heel de avond en het was echt enorm leuk!

Tarzan de dorpsgek kwam ook nog even langs en danste zichzelf rot, maar dan wel buiten de deur. Met z’n klappertjespistool richtte hij zo nu en dan op mij en dacht me neer te schieten. Zijn denkbeeldige gijzelaars hadden het er maar druk mee en werden ook onder vuur genomen.

Lori (Raul’s tante) kwam ineens naar me toe of ik even een hapje frisse lucht wilde nemen. Dit wilde ik wel maar voor ik het weet werd ik door haar en oom Ion in de auto geduwd. Het was tijd voor de ontvoering van de bruid! Met z’n 6en in een auto die 120 km/h over de Roemeense wegen vloog gingen we richting een discotheek. De eerste werd niet goedgekeurd en bij de tweede bleven we. De hele club keek me raar aan, maar het is hier traditie om met de bruid naar een discotheek te gaan. Terwijl ik aan m’n rietje van m’n cocktail slurpte kwam er een bekende langs; de bruidegom had me gevonden! Maarrrrr, ik werd weer meegesleurd en met z’n 6en gingen we terug de auto in. Met auto en al verstopten we ons voor Raul en toen hij terug was op de feestlocatie konden ook wij terug. M’n schoen (of in mijn geval slipper) werd meegenomen en ik werd door mijn ontvoerder oom Ion naar binnen getild.  Raul moest een opdracht doen; mij de liefde verklaren door de microfoon. Hij slaagde met vlag en wimpel. Maar voordat hij mij terug mocht, verdiende oom Ion en Ionutz nog een dans met mij. Ze tilden me op, en onder live muziek werd ik door de zaal gesleurd.

Ondertussen ging het eten allemaal door. Na het enorme voorgerecht werd er vis geserveerd. Deze gang werd opgevolgd door Sarmale (Roemeens gerecht van kool met gehakt) met mamaliga (maisbrij). Toen dacht ik dat het tijd was voor het toetje kwam er nog een bord met twee stukken vlees, aardappelpuree en salade. Je houd het niet voor mogelijk hoeveel die Roemenen kunnen eten!

Ineens gingen de lichten uit en werd de taart naar binnen gebracht. We sneden ‘m aan en hij werd uitgedeeld aan de gasten. Hij was werkelijk verrukkelijk! Maar ook dit was nog niet het einde van dit eetfestijn… Er kwamen nog kleine gebakjes van kokos en chocola achteraan, want stel je voor dat het aantal calorieën van die dag onder de 3000 lag!

Men danste nog wat en het feest ging door. Aan het einde gingen Raul en ik met een bord langs de mensen om het geld op te halen. Voor mij best vreemd om te doen, het lijkt wel een soort bedelen. We sloten af en namen oom Einstein en zijn vrouw mee in de bus om thuis te brengen. Oom Einstein bleef maar in het Roemeens brabbelen tegen mij, en door de overdaad aan alcohol die hij tot zich had genomen was hij het kwijt dat ik geen Roemeens sprak. Met een telkens vriendelijk ‘da’ als respons was hij meer dan tevreden en na een half uur kon hij uit de auto. Mijn hoofd raakte om 4.30 m’n kussen en de slaap zette meteen in.

post bottom


Posted in TRAVEL | September 26th, 2011 comment