Marrakech 15&16/12/’10

Wederom een dag in de souks en de medina. Doel van vandaag: aardewerk voor vader Bert en vader Rien.

Bij de eerste de beste aardewerkverkoopman liepen we naar binnen waar mijn oog viel op de meest schattige mini-asbak. Met veel moeite af kunnen dingen door middel van onze ‘I like to move it move it’ dans. Na een welverdiende mintthee de onbekendere souks ingedoken waar we wederom succes hadden. Vader Bert kan voortaan namelijk zijn koffie uit een handgemaakte Marokkaanse aardewerk beker drinken. De charmes van een schattig klein wit theepotje kon ik niet weerstaan en ik schudde wat van m’n laatste Dirhams uit mijn mouw. De verkoopman vertelde ons dat hij de ‘HEMA’ van Marokko is dus dat hij altijd goede prijzen had. Helaas moesten we daar wederom hard werken om wat van de prijs af te knabbelen.

We bevonden ons na een geslaagde koopochtend weer naar het plein waar een voor mij iets te bekend uitziende man ons passeerde. Hij leek ons ook te herkennen en zwaaide, riep en keerde toen met paarden en koets om, om ons om te kopen voor een ritje. We maakten de volgende deal met Mohammed a.k.a. meneer Mutsje; 40 minuten voor 80 Dirham. Hij stemde hier lichtelijk ontevreden mee in en we gingen weer op pad. Bijna precies dezelfde route als de vorige keer, en toen we de 2 rondleidingen die we dus al hadden gezien niet wilden reed hij door naar een plein om de onderhandelingen te starten. ‘One hour, 120 Dirhams.’ was zijn aanbod. Dit wilden we niet maar daar had meneer Mutsje lak aan want hij brabbelde voor de vierde keer door wat we dan wel niet allemaal zouden zien. Hij herhaalde ‘One hour, 120 Dirhams. Oke thank you. ‘ en hij draaide zich weer om, om de rit voort te zetten. Uiteindelijk zijn we het eens geworden met 100 Dirham voor een uur. Onderweg stopte hij nog even om een technisch mankementje uit de weg te helpen; zijn zweep werkte niet zoals hij wilde. Creatief met stok, ijzerdraad en een tang gingen we na een aantal minuten weer verder. Na een uur wilde we betalen en probeerde de oude man het nog één keer ‘Oké oké, 110 Dirhams.’ Wij hielden voet bij stuk, en gaven hem de 100 die we beloofd hadden.

De maagjes begonnen zich weer leeg te voelen, en we liepen naar een shoarmatent in een straatje vlak bij het plein. Met een overvulde shoarmapita in ons tasje gingen we naar ons eerder bezochte park waar het een oase van rust is. Met onze toetjes in de warme Afrikaanse zon, genoten we van de lunch en de omgeving. Onze neusjes begonnen aardig rood te kleueren, en we liepen langzaam terug naar onze Riad. Onderweg in de souk naar huis kwamen we een psychisch niet in orde zijnde vrouw tegen. Ze beukte me aan de kant, want ze moest en zou het gele dopje dat voor mijn voeten lag de kant in schoppen. Vervolgens stal ze pruimen bij een kraampje, legde ze broden goed bij het volgende winkeltje en gooide ze krukjes/tafeltjes en kinderen omver. Na deze vrouw te zijn ontvlucht kwamen we weer ‘thuis’ waar we die avond ons maal (de laatste) vol plezier en gebrul van de lach naar binnen werkten. Moe als dat we waren en ter voorbereiding van de volgende dag (terugreis) doken we om 22.00 ons bed in om, om 23.00 zeer bruut gewekt te worden.

In Islamitsche landen is 16 december een soort van nieuwjaarsfeest. Dit gaat gepaard met zeer veel lawaai. Kinderen gaan tekeer op trommels en overal wordt luidkeels gezongen. Ook wordt er overdag gevast en mag er na zonsondergang pas weer gegeten worden. In de verte begonnen de stemmen al luider te worden, totdat het recht onder ons raam was gekomen. Wat slaperig vroegen we ons af of dit echt nodig was, en of dat gezijk niet ergens anders kon. De ruzie werd heviger en we hoorden dat er flink wat klappen werden uitgedeeld. Geschreeuw van vrouwen, maar vooral het enge gebulder van de man maakte ons wat alerter. Toen brak er ergens glas en om er nog een schepje bovenop te doen brak hij zowat de deur van ONZE Riad! Toen waren de rapen gaar. Doodsbenauwd zaten we rechtop in ons bed met 1 gedachtte; ‘Als hij binnenkomt gaan we met onze paspoorten in de badkamer zitten’. Deze man was levensgevaarlijk zo te horen. Al snel klopte er een Portugese Riadgenoot op onze deur, of’t goed ging en of we wisten wat er gaande was. Hij nam polshoogte op het dakterras en vertelde ons dat er een naakte man met allemaal mensen eromheen stond. Met de angst nog goed voelend gingen we onze kamer weer in want hulp van Mustafa (de nachtwacht) hoefden we niet te verwachten, die was namelijk in geen velden of wegen te bekennen. Na twee uur te hebben gewaakt en elkaar gelukkig nieuwjaar te hebben gewenst, deden we onze oogjes maar weer toe. Om 8.00 werden we wakker, en genoten we van het laatste ontbijt, de laatste zonmomentjes en de laatste keer Marrokaanse mintthee.

Tja die luxe gaan we nog wel even missen. Gelukkig is onze rode neus met kerst optimaal in de kerstferen en gaan we door het leven als Rudolph the rednose reindier. Leuk souvenir…

post bottom


Posted in TRAVEL | February 15th, 2012 1 comment

Elisabeth - February 16, 2012

Wouw die foto’s prachtig