Marrakech 14/12/’10

Na een onrustige nacht (wakker van de airco die fungeert als verwarming en willekeurig aan/uit gaat + lallende minaretmannen) ging de wekker iets te vroeg naar ons zin. Met nog slaperige dikke ogen strompelden we naar het wederom formidabele ontbijt waarna onze chauffeur Hoessein ons op kwam halen voor de tocht naar L’Ourika vallei. We mengden ons wederom in de chaos wat zich hier het verkeer noemt. Al snel waren we de stad uit en doemde het Atlasgebergte voor ons op. We reden een oud dorpje binnen waar Hoessein het busje aan de kant zette. Hij klom behendig wat rotsjes op en zei dat we moesten volgen. De rotsjes bleken een soort van Beatrixlaan te zijn van hier, want we kwamen uit in een straat bij een huis van een echte berberfamilie. Beneden leefden de koeien, konijnen en de kippen en moest een soort van uit de kluiten gewassen tajine als hammam fungeren. Boven leefden de mensen, en het zag er allemaal best armoedig uit hoewel ze wel beschikten over elektriciteit en TV.

De berbervrouw liet zien hoe zij mintthee bereidde (wat een klonten suiker gaan daarin zeg!) en wij mochten vervolgens genieten van een heerlijke thee gecombineerd met een fantastisch uitzicht. Een andere jongen bood aan wat van het dorp te laten zien, en met hordes kinderen achter ons aan stapten we steeds behendiger over de gleuf a.k.a. riool die het midden van de weg in beslag nam. Uiteindelijk kwamen we uit bij een Marokkaanse apotheek waar werd uitgelegd hoe Argonolie wordt gemaakt. De jongeman van de apotheek liet ons nog meer zeep, kruiden en parfum ruiken en toen stapten we weer in ons busje met tapijt.

Kamelen, riviertjes en bergen hadden we inmiddels wel duizend keer gefotografeerd. Alles was beeldschoon en leek wel te zijn neergezet om vast te leggen. Net nadat we besloten hadden ons nooit te gaan begeven op zo’n loopbrug van hout stopt Hoessein wederom voor een fotomomentje. Alsof hij een volleerd acrobaat is huppelt hij van de ene kant naar de andere kant van zo’n gevreesde loopbrug. Met knikkende knieĆ«n zetten wij onwennig onze eerste stappen op dit onvaste dingen. Als er dan ook nog eens stokjes gaan ontbreken op de brug, lopen we luidkeels met ‘OEH en AH’ roepend naar de overkant waar Hoessein ons vriendelijk toelacht. We dachten dat dit het fotomomentje was maar niets is minder waar. Hoessein de berggeit zet de pas er in, en hobbelt van de ene kei naar de andere kei, met z’n handen in z’n zak nogalliefst. Onze handen worden vollop gebruikt om enige vorm van balans te vinden. Onderweg worden we nog begroet door een suf kijkende ezel die deze bergen dagelijks beklimt. Uiteindelijk stopt onze eigen berggeit en mogen we gaan genieten van het perfecte uitzicht. Beneden kabbelt een stroompje met daarover een gammel bruggetje; tja, we moeten zo ook weer terug. Met dezelfde vaart keer 2 stoof Hoessein weer naar beneden en moesten ook wij er weer aan geloven; Den Brug.

Bij aankomst bij de auto zakten we uitgeput en vol met angstzweet neer op de stoelen… Onze volgende stop was het einde van de autoweg. Het was wederom een oud berberdorpje maar dit keer minder vriendelijk. Alles en iedereen stond aan onze hoofden te zeuren of zij ons bij de watervallen moesten brengen. Hier moest natuurlijk weer voor betaald worden dus zeiden we overal braaf nee tegen. Helaas hielden sommige mannen wel erg lang aan en begonnen zowat te smeken. Op ons eigen houtje wandelden we wat door het dorpje en kwamen we terecht op een terras aan de rivier Ourika. Een fruitsalade en een bak zon verder besloten we Hoessein weer op te zoeken en terug te keren naar de drukte van Marrakech. Daar trakteerden we onszelf op een welverdiende zonpartij, wat compleet werd gemaakt door thee van Raschida.

Hunkerend keken we weer uit naar het avondeten wat bestond uit; Zaalouk, Beef met pruimen en crepes met fruit/room. We worden hier erg goed verzorgd door onze 2 Marokkaanse moeders!

post bottom


Posted in TRAVEL | February 14th, 2012 comment