Weddingday

Om 6.45 werd ik wakker en realiseerde ik mijzelf dat het vandaag de grote dag was! Ik sprong uit bed en moest even wennen aan het idee dat ik mij geen zorgen hoefde te maken over mijn haar en make-up. Dit werd vandaag namelijk allemaal verzorgd.

Mijn verdere ochtendritueel was hetzelfde als alle andere keren. Ik smeerde twee beschuitjes met een forse laag boter, en sprenkelde er wat pure hagelslag op. Samen met een glas melk plofte ik op de bank, en at ik rustig mijn beschuitje op. Jan de Hoop vertelde mij de laatste updates van zowel binnen en buiteland gevolgd door het weerbericht. Dit interesseerde mij vandaag meer dan gemiddeld! Het zag er allemaal rooskleurig uit; de zon zou schijnen en de temperatuur kwam uit rond een graad of 20.

Om 8.00 ging de bel en daar stond de kapper op de stoep. Boven werd mijn haar in de krul gezet, en na een half uur kwam ook de visagiste. Nu zaten er twee mensen aan mij te pulken en al snel veranderde ik in een possible bride. Om 9.00 stond de volgende voor de deur; de fotografe. Behendig wisselde ze wat lenzen en begon ze van alles vast te leggen.

Tijd om mijzelf te gaan omkleden! Li assisteerde me bij het insnoeren in het corselet. Ik had dit nog maar net aan of ik hoorde mensen zeggen dat Raul al voor de deur stond. Gelukkig was de chauffeur zo aardig om nog even een rondje met hem te gaan rijden zodat ik de tijd had om m’n jurk aan te doen. Li ritste deze dicht, gevolgd door een reeks aan knoopjes en ook mijn schoenen werden voor mij aangedaan.

Stiekem gluurde ik langs het gordijn en zag ik de bordeauxrode Citroën DS met daarin de bruidegom en het bruidsmeisje zitten. Ik klom langzaam de trap af, en wachtte op het verlossende geluid van de deurbel. Deze kwam al snel, en daar stond hij dan! We poseerden hier en daar voor menig camera, en ook Zoë mocht niet ontbreken op de foto’s. We stapten samen de DS in en gingen op weg naar de fotolocatie.

Hoewel het nog aardig koud was zo vroeg in de ochtend was het weer echt formidabel. Daar had de nieuwslezer vanochtend niets over gelogen. Binnen in het Land van Belofte (de naam van de locatie voor de foto’s) stond de open haard aan en knisperde het hout gezellig. De fotograaf werd enthousiast en leidde ons handig door de fotoshoot heen.  Ook buiten waren er genoeg plekjes om op de gevoelige plaat vast te leggen, en na iets minder dan 2 uur waren we allemaal tevreden over de kiekjes die gemaakt waren.

Onze lichamen hadden alle energie van het ontbijt al weer opgemaakt dus werd het tijd voor een broodje. Thuis stonden tante Cora en Adrie druk te smeren en te beleggen. Het huis was inmiddels vol met daggasten die ons allemaal even bewonderden.

Omdat de ceremoniemeesters nog het één en ander door gingen spreken waar wij niets van mochten weten gingen we samen met de chauffeur en fotograaf op pad om nog wat foto’s te maken met Zoë. Ze luisterde formidabel, dus al snel konden we de warme auto weer in om onze (korte) reis naar het kieine kerkje waar de burgerlijke huwelijksvoltrekking plaats ging vinden, voort te zetten.

Daar stonden twee hagen van mensen ons op te wachten. We werden hartelijk ontvangen door de ambtenaar van burgerlijke stand; Patricia Livingstone. We namen het één en ander nog even door, en toen alle gasten een plekje hadden gevonden was het onze beurt om naar binnen te gaan.

Patricia vertelde het één en ander van onze voorgeschiedenis en ging daarna gelukkig snel over tot het officiële gedeelte. Na het bekende riedeltje van ‘Do you, Maria Lijntje Lindhout….’ Antwoordden we beide met een volmondig ‘Yes i do!’ Patricia zei nu de magische woorden ‘You may kiss the bride’ en onder luid applaus feliciteerden wij elkaar.

Luna kwam met een mandje aangelopen met daarin de ringen. Ze vond het blijkbaar niet interessant genoeg, en zetten het mandje voor ons neer. We haalden het rode doosje met duifjes erbovenop eruit en daar lagen 2 gouden ringen in. Soepel deden we ze bij elkaar om de ringvinger. Hierna kwam het zandritueel. We hadden beide een karaf met zand. Raul één met wit zand en in mijn karaf zat grijs zand. Dit zand staat voor twee mensen, allebei anders. Nu moesten we samen om en om het zand in een andere lege karaf gieten. Dit met betekenis, dat twee mensen nu samen één werden. Naast het feit dat het gewoon een enorm mooie betekenis heeft, vonden we het ook een leuk decoratiestuk voor in ons huis, om zo altijd terug te kunnen denken aan deze belangrijke dag.

Tijd voor de handtekeningen; eerst het bruidspaar en daarna kwamen Pa, Ma, Arie en Lianne aan de beurt. Gelukkig werkte iedereen mee en zette braaf hun krabbeltjes. We namen alle felicitaties in ontvangst en hierna liepen we naar buiten waar de gasten al stonden te wachten. Ome Jaap stond al klaar met twee hagelwitte duiven, en duwde deze ons in onze handen. We gaven ze beide een kus op hun koppie en na een 3-2-1- countdown lieten we ze los de weide wereld in!

Op naar de volgende aangelegenheid; de kerk. Bij aankomst stonden er al flink wat mensen ons op te wachten. De bruidegom gedroeg zich als een gentleman en opende mijn deur waarna ik wat hulp kreeg bij het uitstappen. Ik kan je verzekeren; het is een hele klus om met zo’n jurk in en uit een auto te komen. Alles verliep precies volgens planning en we waren dan ook iets te vroeg bij de kerk. Al snel kwam de dominee en mochten we met hem mee naar de consistorie om de laatste voorbereidingen te doen. Raul liep samen met de dominee en twee kerkeraadsleden naar voren waarna ik samen met mijn vader het lange pad af liep. Vooraan gaf hij mijn hand aan Raul, waar hij gevraagd werd goed voor me te zorgen.

We namen plaats op de twee stoelen vooraan en de dienst begon. De dominee vertelde over de tekst die wij op de trouwkaart hadden staan en legde dit allemaal piekfijn uit. Hierna werd ons verzocht om op te staan, en elkaar de rechterhand te geven. De dominee stelden ons de vragen en we antwoorden beiden wederom met ‘Ja’. We knielden neer en tijdens de Psalm die gezongen werd kregen we de zegen.

Toen we vervolgens de kerk uitliepen stond iedereen met een witte ballon te wachten en werden losgelaten toen wij langs liepen. Een prachtig gezicht! Helaas kwamen er enkele onverwachte druppels naar beneden en snel liep ik naar de auto om mijn haar te redden van een mogelijke ondergang.

Omdat de officiële delen nu achter de rug waren konden we wat relaxter worden. We reden naar de strandgaper waar we een verkoelend drankje namen en even lekker konden zitten. Ik schopten m’n niet zo comfortabele schoenen uit,  en wachtte tot het volgende hoogtepunt zich aandiende; het aansnijden van de taart! De ober kwam met een karretje aangereden en daarboven op stond het stukje kunst. Echt enorm mooi gemaakt, met allerlei versierseltjes. Samen pakten we het mes en sneden we het eerst stukje taart af. Heerlijk cliché gaven we elkaar het eerste hapje taart die fantastisch smaakte!

Na de taart en een flink glas wijn mochten we naar de eetzaal boven. Als voorgerecht kon men kiezen uit ossenhaas Carpaccio of een trio van vis. Het hoofdgerecht bestond uit biefstuk in stroganoffsaus of een stuk gebakken zalm met hollandaisesaus. Als nagerecht werd er een wentelteefje van Fries suikerbrood geserveerd met ijs, vanillesaus, slagroom en chocolade. Allemaal enorm lekker, maar wat zat ik vol zeg! Ik heb het niet eens op kunnen eten anders was ik uit mijn jurk gescheurd. Tijdens het eten kregen we nog een geweldige verrassing. Nikos had een videoboodschap ingesproken met daarop de felicitaties voor ons. Omdat hij er niet bij kon zijn was dit zo ontzettend leuk! Hadden we beide echt niet verwacht!

Omdat het eten iets was uitgelopen waren er al enkele gasten beneden. We trokken een sprintje en gingen op onze plek staan om de felicitaties te ontvangen. Al snel stroomde de hele Strandgaper vol met mensen en was iedereen voorzien van een hapje en een drankje. Het Griekse bandje maakten muziek met de bouzouki en de xylofoon.

Toen de receptie voorbij was werd ons verzocht plaats te nemen op de bank in het zaaltje. Er kwamen vier paren de dansvloer op met maskers gemaakt van mijn oude pasfoto’s en van meer recentere foto’s van Raul. Met z’n allen maakten ze de dansvloer onveilig en werd er in de maat een openingsdans gedaan voor de feestavond. Ik heb echt enorm gelachen om al die achterlijke maskers en hoe Erwin van 2 meter een pirouetje maakte met Wouter als danspartner.

Hierna kwam het twaalf maanden spel. Ik mocht 6 gasten uitzoeken en ditzelfde gold voor Raul. Uiteindelijk stonden er 12 geselecteerde mensen die allerlei opdrachten moesten doen. Degene die afviel tijdens één van de 12 rondes kreeg een opdracht mee. Voor elke maand een opdracht, met daarin een soort van cadeau voor ons. Zo moet mijn moeder ons met kerst een kerstboom geven en helpen optuigen, helpt Dorien mij met de grote schoonmaak in de lente en moet Kees een cocktailparty organiseren in de zomer.

Dit werd opgevolgd door een traditionele Roemeense dans; de Hora! De mannen vormden een grote ring met daarin een kleinere ringen met vrouwen die tegen de klok in dansten en de mannen met de klok mee.  Opeens werd onze prachtige dans verstoord toen de lichten uitgingen en er 3 mannen binnen kwamen met pistolen en panty’s over hun hoofd. Ze grepen Raul beet en namen hem mee, waarna hij terug werd gebracht op een stoel; vastgebonden en wel. Deze traditie is in Roemenië net andersom, daar wordt de bruid gestolen. Nu was het aan mij om 5 van de 9 vragen goed te beantwoorden. Alle vragen gingen over Roemenië en de eerste vraag had ik al fout. Als straf moest ik een glas Palinka drinken, een goor enorm sterk goedje uit Roemenië. Gelukkig had ik er snel 3 goed, en na nog één foute had ik weer twee goede en mocht Raul bevrijd worden vanuit zijn benarde situatie.

Als laatste was Li d’r kunstje aan de beurt. Zij had een filmpje gemaakt met daarin onze voorgeschiedenis. Oude foto’s kwamen voorbij en alle herinneringen kwamen weer naar boven.

Nu was het weer tijd voor de band. Ze zetten hun beste beentjes voor en daar kwam de Sirtaki! We dansten alsof ons leven er van af hing, en na de Sirtaki kwamen er nog tal van andere liedjes waarop gedanst moest worden. Echt enorm gezellig was het!

Het einde kwam in zicht, en als laatste hadden mijn vader en moeder twee lampionnen die aangestoken moesten worden en de lucht ingingen in het donker. Dankzij de sterke wind lukte het niet direct, maar toen ze eenmaal de lucht in waren was het een prachtig gezicht.

De gasten gingen allemaal één voor één naar huis en toen was het ook voor ons tijd om afscheid te nemen. Enorm moe maar nog meer voldaan strompelden we naar de auto, waar we naar huis reden. Raul kon nog net de energie opbrengen om mij op te tillen en mij over de drempel naar binnen te brengen…

Het was echt een geweldige dag en dit zullen we dan ook nooit en te nimmer vergeten. Nogmaals bedankt voor iedereen die ook maar iets heeft bijgedragen om deze dag zo ontzettend mooi te maken! En in het  bijzonder bedankt voor de ceremoniemeesters Anne en Esmee die alles zo fantastisch hebben geregeld, zonder ook maar één keer te klagen als ik weer een controlerend SMSje stuurde. Hoewel Li geen ceremoniemeester was tel ik d’r ook toch een beetje bij. Ook zonder deze dame was de dag niet zo mooi geweest als dat deze nu was! BEDANKT!

p.s. foto’s komen z.s.m.

post bottom


Posted in DAILY | September 18th, 2011 comment

Karpathos; day seven

De laatste volle dag en deze besloten we te besteden als relaxing dag. Na het ontbijt planten we ons bij het zwembad en genoten we van het weer. Lunchen deden we ook aan het zwembad, want moe wilden we niet worden natuurlijk! Na onze Griekse salade en toast ploften we weer neer op onze zonnestoelen en zogen we elke vorm van zonnestralen op.

‘s Avonds besloten we nog eenmaal buiten de deur te eten. Yummy moussaka en een voortreffelijke mixgrill later konden we naar de juwelier voor onze ringen. Ze waren klaar en mooi dat ze zijn! De namen en de datum staan erin gegraveerd, en ze zijn beeldschoon. Nog na genietend van dit heugelijke feit gingen we naar ‘ Acropolis ‘ een barretje waar we al eerder wat gedronken hadden. Ik koos voor een Mojito en Raul ging voor de klassieker SOTB. Werkelijk beide perfect van smaak. We grapten en grolden nog wat met de ober uit Armenie en de eigenaar uit Australie. Van alle kanten werden we gefeliciteerd door Hollanders die hoorden van de obers dat we newlyweds waren.

En toen was de vakantie alweer voorbij. Het was echt heerlijk om er even een weekje tussenuit te zijn, en het eiland is in deze tijd van het jaar perfect rustig. Ooit kom ik hier wel weer terug!

post bottom


Posted in PHOTOGRAPHY TRAVEL | September 11th, 2011 comment

Karpathos; day six

Daar gingen we dan in de Jimny, hup de bergen in. Het was even wennen zo’n auto maar al snel waren we geacclimatiseerd en waagden we ons weer over de smalle bergweggetjes.

Bij Spoa sloegen we af richting Olympus en vanaf daar was de weg ongeasfalteerd. Het beging ging soepel. De Grieken hadden alles goed begaanbaar gemaakt. Maar niet voor lang. Achter de berg ging de weg over in een smalle hobbelweg vol rotsen/stenen en uiteraard was de vangrail weer nergens te zien. En bovenal; er was dit keer ook geen berm om eventueel uit te wijken. We passeerden plassen die giga diep waren, en op dat moment was ik blij dat we de Jimny hadden en geen Swift.

Het laatste stuk van de weg was milder en daar lag het voor ons; het oude Olympus verholen in de bergen! Prrrrrachtig! We parkeerden en liepen de stad in waar onze aandacht gelijk uitging naar een winkeltje in een uitgehouwen rots. We kochten een olie en azijnsetje en kregen als cadeau zeep gemaakt van melk mee. Het volgende winkeltje werden we zowat in gesleurd. Naamgenote Maria stond al met een hoofddoek in haar hand die moest en zou ik opdoen. Ze wikkelde het zwarte kleed met kraaltjes en franjes behendig om mijn hoofd, en vervolgens stond ze al klaar voor de foto. Ze werd helemaal vrolijk toen ze hoorde dat ik ook Maria heet. Gelukkig had ik Raul bij me voor de vertalingen want veel Engels kwam er bij haar niet uit. Ik kocht een witte ‘ hoofddoek ‘ die ik als sjaal kan gebruiken.

Onze volgende stop was een restaurantje met een schattig meisje die Grieks bleef praten over de ‘gata’  (katten). Na een maaltijd van een omelet, salade en tzaziki vervolgden we de tocht te voet. Het was koud maar gelukkig kwam de zon al steeds meer door! Slingerend volgden we alle paadjes door het dorpje en maakte we de trip terug naar onze Jeep.

Raul reed het onverharde stuk naar Spoa en binnen 1.5 uur kwamen we weer in ons appartement aan. Helaas was het onze laatste autodag en moesten we onze Jimny inleveren. Hierdoor voelden we ons meteen gehandicapt, want het verplaatsen wordt gelijk een stuk moeilijker. Als troost besloten we nog maar een keer een pita gyros te nemen….

post bottom


Posted in PHOTOGRAPHY TRAVEL | September 11th, 2011 comment

Karpathos; day four & five

11 & 12 mei 2011

Helaas is het weer omgeslagen. Het begon iets bewolkter te worden vanochtend maar toch reden we naar Ahata beach. Af en toe kwam de zon tevoorschijn maar ook dat hield snel op.

We reden terug naar Pigadia waar we op het terras neerploften en genoten van thee en een warme wafel met vruchten. Yammie! Het weer was nu helemaal miserabel, en bui 1 begon gevolgd door vele. We slenterden nog wat door het stadje, kochten een fles ouzo en gingen vervolgens naar ons appartement om op te warmen en te relaxen.

Het weer begon de dag daarna ook niet zo best, maar de regen was in ieder geval gestopt. ‘s Nachts was het verschrikkelijk geweest; onweer, regen en gigantisch veel wind. Nu reden we naar nog een ander strand dat we nog niet hadden gezien genaamd Kyra Panagia. Een lief zandstrandje omringd door kleine gebouwtjes en een wit kerkje.

De rest van de dag hielden we ons bezig met het onderzoeken van het eiland. We aten een Griekse salade, bifteki en kip in een klein dorpje genaamd Agios Nikolaos. De weg erheen was wederom geniaal gevaarlijk, veel haarspeldbochten met ruimte voor 1 bolide, maar nergens een vangrail te bekennen….

 

Thuis aangekomen knapten we onszelf wat op, en gingen we het centrum maar weer in. Ten eerste om de Swift in te ruilen voor een Jimny. Niet omdat de Swift niet aan onze eisen voldeed hoor, maar omdat we de volgende dag offroad gingen!

post bottom


Posted in PHOTOGRAPHY TRAVEL | September 11th, 2011 comment

Karpathos; day three

10 mei 2011

Dit keer vertrokken we wederom vroeg met de Swift richting het gebied ten zuiden van Pigadia. We kwamen lieflijke kerkjes tegen en overweldigende uitzichtpunten.

Al snel ging de weg over op onverhard, en besloten we de gok te wagen. Hobbelend en wel maakten we de afdaling waar we weer een ‘ gewone ‘  weg tegenkwamen. Heel gewoon zijn de wegen hier sowieso niet aangezien alles te smal is. We zetten onze tocht voort de bergen in naar het dorpje Menetes. Klein, lief maar bovenal verlaten. Er viel niet veel te beleven waardoor we al snel weer in de auto zaten.

Toen we het bordje Agios Nikolaos tegenkwamen besloten we dat te gaan volgen. Uiteindelijk kwamen we uit bij een enorm mooi strand, zonder enige toeristen. We leken wel de enige op het hele eiland en we maakten onnodig veel foto’s van de azuurblauwe zee met het witte zand.

 

Omdat we niet dezelfde weg terug wilden rijden als de dag daarvoor namen we de afslag naar Pyles. Een ander oud bergdorpje vertelde mijn Karpathosboek. Oude vrouwtjes zaten in de schaduw te borduren en ik moest me concentreren dat ik beide spiegels heel door deze steegjes zou brengen. Vrolijk begroette iedereen ons met ‘ Yassas’ en wij verlieten deze plek weer, dalend over ermbarmelijke wegen.

Onze koers ging na nog wat miniscule dorpjes dan toch weer naar Pigadia waar dhr. Pita Gyros ons opwachtte. Dit werd opgevolgd door een verfrissende duik in het zwembad.

S’avonds liepen we het dorp in en bekeken we de gezellige winkeltjes. We strandden bij een juwelier waar we onze trouwringen uitkozen die waarschijnlijk zaterdag opgehaald kunnen worden. Zo mooi!

Om dat te vieren genoten we van een heerlijk Grieks dinner aan zee. De wijn smaakte goed, net als de stifado..

post bottom


Posted in PHOTOGRAPHY TRAVEL | September 9th, 2011 comment