Bran & Sighisoara

Vanuit Horezu vertrokken we naar dé weg in Roemenië; de Transfagarasan. Eerst moesten we oom Ion en zijn vrouw nog gedag zeggen, en we dronken gezamenlijk nog een kopje koffie.

Het eerste stuk was niet erg indrukwekkend, maar toen het eenmaal een beetje interessant begon te worden ging dit al snel over in enorm mooi! We stegen van 1300 meter naar de 2000 en genoten hier en daar van een uitzicht punt. De zon scheen volop, maar de temperatuur kwam niet verder dan een 12 graden.

Na de tunnel zaten we aan de andere kant van de berg, maar hier kwamen we terecht in de wolken. Een aantal meters naar beneden stopten we bij een restaurant waar we weer wat tot ons namen. Er stonden nog een aantal winkeltjes, en ik informeerde even naar een schapenvel. Volgens mij was het een koe van wol, want de lap met wol die ik meekreeg was zo bizar groot dat het geen gewoon schaap geweest had kunnen zijn.

Het eten en drinken is hier is trouwens te goedkoop voor woorden. Je kan hier met 8 personen eten en drinken voor 45 euro. Een schnitzeltje met patat is hier ongeveer 3,50. Belachelijk toch!

Beneden aangekomen reden we door richting Brasov, en vanuit daar door Codlea naar Bran; de thuishaven van Dracula. Er stonden miljoenen pensionnetjes, en na een aantal keer het afgekeurd te hebben kwamen we aan bij pension Andrei. Deze Roemeense man sprak Duits en had 3 kamers voor ons waarvan één met jacuzzi, en laat die nou net van ons zijn! Het eten daar was ook buitengewoon fantastisch. Deze mensen maken alles zelf en hebben een tuin met verse producten. Als toetje kregen we pannekoekjes met zelfgemaakte aardbeienmarmalade. M’n tanden vielen bijna uit m’n giechel maar het was heerlijk!

De volgende ochtend kregen we een formidabel ontbijt met wederom verse producten. We reden nog even naar Bran waar we rondliepen door het kasteel van Dracula. Helaas waren er weer ladingen Aziaten (zoals op elk sightseeing punt) en was het lastig om foto’s te maken met al die mensen die zich voor de lens propten.

Onze volgende stop was Sighisoara, waar we nu zitten. De wegen hier naartoe waren eindelijk eens goed, en binnen no time waren we bij onze volgende bestemming. We hebben een schattig pensionnetje in het centrum van de stad. Nu is het wachten op de pizza die alle andere pizza’s overbodig gaat maken!!

post bottom


Posted in TRAVEL | September 27th, 2011 comment

Horezu 3 (RO) – Weddingday number 2

De dag van de tweede trouwerij! We ontbeten op ons gemak en gingen daarna hier naar het (kleine) centrum. Horezu staat bekend om handgemaakte keramiekdingetjes en er staan dan ook kraampjes genoeg langs de weg. We besloten dit een keer te gaan bekijken en bij het eerste winkeltje zag ik al een geweldige vaas die ik voor 30 Lei (zo’n 8,-) op de kop tikte. Voor de rest is bijna ieder winkeltje in grote lijnen hetzelfde, maar het  is leuk om een keer gezien te hebben.

M’n vader wilde nog even een rondje rijden en we gingen richting Craiova in het zuiden. Opeens herkende m’n vader de weg en bleken we in Popesti te zitten; een plaats waar hij 18 jaar geleden met de SKR is geweest. De armoede is hier nog exact hetzelfde als in die tijd, en er is weinig veranderd. Absurd om te zien, als je weet dat er nog geen 50 km verderop in Vâlcea een enorm winkelcentrum staat waar je alles kan krijgen wat je maar wilt, en dat er hier mensen wonen in een minuscuul huisje  en zichzelf nog steeds vervoeren met paard en wagen.

 Terug in het pension ging ik me voorbereiden voor de trouwerij. Ik had dit keer niet de luxe van een kapper en een visagist dus mocht het allemaal zelf doen. Dit ging best wel aardig, en ik was nog redelijk snel klaar voor vertrek. We hadden om 16.30 afgesproken op de locatie. Wij Hollanders dachten te laat te zijn om 16.45 maar Raul en zijn familie kwamen pas om 17.15 aankakken. Ach ja, dat Roemeense ritme vergt wat omschakelvermogen.

Het duurde een enorm lange tijd voordat er gasten kwamen. Uiteindelijk waren er toch een man of 30 en kon  het feest beginnen. Er zijn hier wat andere gewoontes dan in Nederland. De bruidegom moet geld op zijn pak spelden, dit zou financieel  geluk moeten brengen. Daarnaast moet je met iedereen die binnenkomt proosten met champagne en daarvan een slok nemen (deze gewoonte had ik snel onder de knie!).

We kregen allereerst een voorgerecht. In Nederland eet men dit als lunch en hoef je voor de rest van de dag niets meer. Tussendoor werd er gedanst alsof hun leven ervan af hing. De zwartharige Einstein oom had zich thuis al wat voorzien van alcoholistische versnaperingen en was het ritme een beetje kwijt. Een andere oom met z’n tandloze giechel die ook al aardig wat palinka in zijn bloedbaan had zitten deed telkens alsof hij zijn evenwicht verloor en viel dan op de grond. De andere mensen hadden het ritme goed te pakken en je kan van sommige mensen niet geloven dat ze zo goed kunnen dansen! Raul’s jongste oom Christian maakte de muziek heel de avond en het was echt enorm leuk!

Tarzan de dorpsgek kwam ook nog even langs en danste zichzelf rot, maar dan wel buiten de deur. Met z’n klappertjespistool richtte hij zo nu en dan op mij en dacht me neer te schieten. Zijn denkbeeldige gijzelaars hadden het er maar druk mee en werden ook onder vuur genomen.

Lori (Raul’s tante) kwam ineens naar me toe of ik even een hapje frisse lucht wilde nemen. Dit wilde ik wel maar voor ik het weet werd ik door haar en oom Ion in de auto geduwd. Het was tijd voor de ontvoering van de bruid! Met z’n 6en in een auto die 120 km/h over de Roemeense wegen vloog gingen we richting een discotheek. De eerste werd niet goedgekeurd en bij de tweede bleven we. De hele club keek me raar aan, maar het is hier traditie om met de bruid naar een discotheek te gaan. Terwijl ik aan m’n rietje van m’n cocktail slurpte kwam er een bekende langs; de bruidegom had me gevonden! Maarrrrr, ik werd weer meegesleurd en met z’n 6en gingen we terug de auto in. Met auto en al verstopten we ons voor Raul en toen hij terug was op de feestlocatie konden ook wij terug. M’n schoen (of in mijn geval slipper) werd meegenomen en ik werd door mijn ontvoerder oom Ion naar binnen getild.  Raul moest een opdracht doen; mij de liefde verklaren door de microfoon. Hij slaagde met vlag en wimpel. Maar voordat hij mij terug mocht, verdiende oom Ion en Ionutz nog een dans met mij. Ze tilden me op, en onder live muziek werd ik door de zaal gesleurd.

Ondertussen ging het eten allemaal door. Na het enorme voorgerecht werd er vis geserveerd. Deze gang werd opgevolgd door Sarmale (Roemeens gerecht van kool met gehakt) met mamaliga (maisbrij). Toen dacht ik dat het tijd was voor het toetje kwam er nog een bord met twee stukken vlees, aardappelpuree en salade. Je houd het niet voor mogelijk hoeveel die Roemenen kunnen eten!

Ineens gingen de lichten uit en werd de taart naar binnen gebracht. We sneden ‘m aan en hij werd uitgedeeld aan de gasten. Hij was werkelijk verrukkelijk! Maar ook dit was nog niet het einde van dit eetfestijn… Er kwamen nog kleine gebakjes van kokos en chocola achteraan, want stel je voor dat het aantal calorieën van die dag onder de 3000 lag!

Men danste nog wat en het feest ging door. Aan het einde gingen Raul en ik met een bord langs de mensen om het geld op te halen. Voor mij best vreemd om te doen, het lijkt wel een soort bedelen. We sloten af en namen oom Einstein en zijn vrouw mee in de bus om thuis te brengen. Oom Einstein bleef maar in het Roemeens brabbelen tegen mij, en door de overdaad aan alcohol die hij tot zich had genomen was hij het kwijt dat ik geen Roemeens sprak. Met een telkens vriendelijk ‘da’ als respons was hij meer dan tevreden en na een half uur kon hij uit de auto. Mijn hoofd raakte om 4.30 m’n kussen en de slaap zette meteen in.

post bottom


Posted in TRAVEL | September 26th, 2011 comment

Horezu 2 (RO)

Dag 7 begon rustig. We deden lang over het ontbijt en bestelden koffie tot we het zat waren. We sprongen in de auto en gingen op pad richting Râmnicu Vâlcea; de hoofdstad van de provincie. Het was een rommelige, niet zo’n nette stad, en nadat we het winkelcentrum hadden doorgelopen werd het tijd om te vertrekken.

In het boek van National Geographic van Roemenië stond dat vlakbij het mooiste klooster van Roemenië moet zijn. De kaart werd erbij gepakt en in een korte tijd stonden we voor het klooster waar we wat wilden gaan drinken. Twee kinderen volgden ons met een roep voor ‘Bani, bani’. Geld dus. Het is erg zielig om dit soort dingen te zien, maar je moet uit kijken met wat je geeft en doet. Voor je het weet staan er 20 kinderen om je heen te smeken voor een Lei. Later zagen we ze bij het volgende toeristische stel staan, wederom met hun handjes open bedelend voor geld.

We liepen het klooster in en het was prachtig. De hele omgeving rustig en hier en daar floot een vogel. De kerk was van binnen adembenemend mooi beschilderd met allerlei Bijbelse verhalen. Je kan je gewoon niet voorstellen dat ze dat jaren geleden zo mooi konden doen.

De tijd ging snel, en na een hap bij een terras waar in plaats van bedelende kinderen, bedelende honden de show stalen gingen we naar het pension terug.

’s Avonds zaten we hier in het restaurant wat te drinken toen er ineens een vrouw achter me stond die mijn naam zei. Het bleek een tante van Raul te zijn die hier ook in het pension verblijft. Samen met haar man en nog twee vrienden kwamen ze bij ons aan tafel zitten. M’n moeder had inmiddels wat wijn achterover gegoten en kon niet meer stoppen met lachen. Dit is vastgelegd op film, dus voor de geïnteresseerden onder ons….

post bottom


Posted in TRAVEL | September 26th, 2011 comment

Horezu 1 (RO)

Met gevulde magen vertrokken we vanuit Sibiu richting Sebes om daar te beginnen met de eerste officiële bergpas. Het eerste deel was mooi geasfalteerd en we waren dan ook zeer positief. Helaas is in Roemenië niet alles wat het lijkt, en van mooie plakken asfalt ging het over in hobbelwegen met gaten waar je dumneavoastră (in het Nederlands bekend als ‘U’) tegen zegt.

De natuur is daar werkelijk fenomenaal. Beekjes kabbelen rustig aan je voorbij, omgeven door bomen in allerlei kleuren. Dit is niet te vergelijken met landen zoals Oostenrijk of Zwitserland. Hier zijn wij de enige buitenlanders, en is alles nog ongerept. Het vreemde is dat er dan ineens een enorm mooi terras in deze middle of nowhere staat. Hier maakten we dan ook schaamteloos gebruik van om ons vochtgehalte weer op peil te brengen.

Het weer was meer dan uitstekend. Een heerlijk zonnetje, geen wolken en een graad of 20 op de berg. In het dal lag de temperatuur aanzienlijk hoger rond een 27 graden celcius. We passeerden wat meren en genoten hier en daar van een mooi uitzicht.

Hobbelend over de wegen kwamen we uit bij een koppel ezels die onze weg versperden. De bus werd aan de kant gezet en we genoten van het uitzicht met het gezelschap van deze twee knappe wezens. Toevallig belde Erwin en hij bleek niet ver van dit uitzichtpunt verwijderd te zijn. Loerend over de slingerwegen keken we of hij er al aankwam en na een aantal minuten zagen we een miniscuul stipje de bergen op komen. Dit stipje werd al snel een enorme stip, en hij was gearriveerd.

We dachten dat we bijna op de top waren maar niets was was minder waar. Er lagen nog ontelbare bochten voor ons, de één nog gevaarlijker dan de ander. Van vangrail hebben ze hier nog nooit gehoord, en ook is er geen uitwijkmogelijkheid in de berm. Die is er namelijk niet. Als je naast de weg komt, kom je er ook echt goed naast en lig je aantallen honderden meters lager. Bijna 0p de top was een uitzichtpunt waar we wederom een pitstop maakten. Ik keek naar links en rechts en stak de weg over; wat een uitzicht! We zaten nu rond de 2000 meter en het was zo prachtig om daar op die (bijna) top te staan. Wow!

Omdat het (wederom) een verlate lunch werd gingen we dringend op zoek naar een eettentje. In eerste instantie vonden we het niet, maar een aantal kilometer voor Berbesti zagen we langs de weg een restaurantje. Hier genoten we van een bord met mici, brood en mosterd. De honden en katten keken het eten met hun zielige ogen van ons bord en zo nu en dan gooiden we een stuk brood richting hun kant.

Nu konden de laatste kilometers beginnen. Via Berbesti reden we steeds kleinere dorpjes in en de weg werd er niet beter op. Deze weg is nog van de tijd van Ceaucescu zei Raul, en het was echt verschrikkelijk hobbelig. Tegelijkertijd met z’n ouders kwamen we aan bij zijn (nog niet af zijnde) huis. We werden warm begroet door vader en moeder Pîrvu en ook oma stond met open armen op ons te wachten. Haar gebitje was niet helemaal meer wat het geweest was, en menig grapje over stalling voor Erwins motor zijn later gepasseerd. Maar aardig was ze wel. Ze greep meteen naar m’n buik met de vraag of d’r achterklein kind niet snel kan komen. Sorry oma, maar dat moet nog maar even wachten.

De bus werd opengemaakt en alle meubels en cadeaus konden uitgeladen worden. Oom Ion hielp hier ook bij mee, en in no time stond Rauls huis vol met de spullen. We besloten nu maar op zoek te gaan naar een pension. Berbesti voelde niet goed aan (armoedig, en Erwin durfde z’n motor er niet neer te zetten), dus we reden door naar Horezu. Dit is een iets grotere stad en bij pension Alex stopten we. Hier zou ik op een bank moeten slapen en moeten betalen voor de lakens. We lieten deze afzetters achter zonder inkomsten en zochten naar iets anders. Boven op de berg zagen we een complex liggen genaamd Taco, en hier hebben we fantastische kamers, ruim, schoon en geweldig uitzicht. We streken (na de koffers op de kamers gebracht te hebben) neer in het restaurant en we babbelden met elkaar alsof er geen taalbarrieré bestond. Raul fungeerde als multi-vertaler, en was druk bezig het iedereen het naar zijn of haar zin te maken. Het eten smaakte prima en het was beregezellig! Had ik echt niet verwacht zo, zonder dat ik Roemeens spreek en zijn familie die dat alleen maar spreekt.

Rond een uur of 22.30 vertrokken ze allemaal richting Sinesti en bleven de Hollanders alleen achter die meteen richting de bedden ging om te gaan tukken. Helaas zijn de honden hier ‘s nachts ook meer dan actief en ik heb 45 minuten het monotome geblaf van een vuilnisbakkie aan moeten horen. Vanaf het balkon heb ik ‘m sissend aangesproken en met de staart tussen zijn poten droop hij af….

 

post bottom


Posted in TRAVEL | September 23rd, 2011 comment

Rosia & Sibiu 2 (RO)

Hoewel het pension hier qua hygiëne wat te wensen overlaat, hebben we geen klagen over het onbijt. De Roemeense vrouw stond al uren in de keuken te zwoegen, en boven roken we dan ook de verse pannekoekjes. Beneden kregen we heerlijk koffie (eindelijk, niet alle koffie hier is drinkbaar….) en gevolgd door een bord vol met eieren, vlees, tomaten en zelfgemaakte kaas. Het breekbare Roemeense brood mocht niet ontbreken en zo zaten wij ‘s ochtends om half 9 in de kelder van het pensionnetje te eten. Hierna werden nog wat pannekoeken neergezet waarvan er geen één overbleef.

M’n vader kreeg weer kriebels en wilde een stuk gaan rijden. We besloten naar Rosia te gaan; een dorpje waar ze vaak met de SKR (stichting kinderhulp Roemenië) komen. We lieten de stad achter ons, een al snel werd de weg van begaanbaar naar hobbelig tot zeer hobbelig. Zo nu en dan passeerde er een paard en wagen, of een uit elkaar vallende vrachtwagen. Omdat m’n vader hier bekend is, reed hij meteen door naar de supermarkt (of nouja, schuur met levensmiddelen) van het dorp om de vrouw van de burgermeester te begroeten. Ze herkende de bus al, en stapte vrolijk naar buiten om zich voor te stellen als Elena. Ze wilde ons meteen de bakkerij laten zien, en hier kregen we twee verse broden mee. Ondertussen renden er een stel kinderen voorbij die maar al te graag poseerden voor de camera. Met een vriendelijk ‘multumesc’ renden ze net zo snel als dat ze waren gekomen, weer weg. Gastvrij als dat ze hier zijn werden we uitgenodigd voor een bakkie koffie door Elena. Haar moeder stond ons al op te wachten met een tafel vol brood, zacusca (een zelfgemaakte sandwichspread), tomaten, kaas, koffie en visinata (een sterk drankje, en dat om 11.30). Onze buiken zaten meer dan vol, en dit zou een grote ontploffing tot gevolg hebben. Maar Elena en haar moeder dulden geen ‘nee’  en we werden aangespoord tot eten. Om beleefd te zijn nam ik een boterhammetje met zacusca en het was heerlijk! Ook de koffie was goed te nassen, en het drankje visinate brandde nog wat na in m’n maag…

 

Nadat we afscheid hadden genomen gingen we terug naar Hermanstadt ook wel Sibiu genoemd. Erwin had geen schoenen bij zich dus gingen we op pad in de Promenada voor schoenen. Niet alleen Erwin maar ook Pa, Raul en ik kochten een paar. Hier hadden we dorst van gekregen dus was het weer terrasjes tijd.

Toen onze buikjes weer rond waren besloten we wat meer van de stad te zien. We konden de hoge kerktoren beklimmen alleen was niet iedereen het hier mee eens. Ik ging samen met m’n moeder deze klim van 192 treden maken, en halverwege kreeg m’n moeder zowat een zenuwinzinking. Het was aardig hoog en tussen de treden door keek je een gat in van een aantal meter. Toch zijn we boven gekomen en daar was het uitzicht geweldig!

De rest van de middag en avond brachten we door in het centrum. Een enorm leuke stad is het! Erg gezellig en overal is wel wat te zien. Omdat we morgen vroeg weg gaan, was het ook vroeg bedtijd. Morgen hopen we over de Transalpi (een nieuwe bergpas) te gaan en naar Rauls ouders te gaan. Ben benieuwd!

post bottom


Posted in PHOTOGRAPHY TRAVEL | September 21st, 2011 comment